معمیات

بخش ۱ - دوازده امام

آب حیوان خوش بود و ان لعل لب زان خوشترست

بخش ۲ - آدم

بدل طبیب چو دستی نهاد شیون خاست

بخش ۳ - آتشی

دلم دور از تو هر شمعی که افروخت

بخش ۴ - ایاز

گر انا الحق ندهم دست چرا ایدل و جان

بخش ۵ - اسعد

آنکه خلقی از غمش سرگشته روز و شب شدند

بخش ۶ - الله وردی

یار عاشق کشته لیکن کشته در خاک مزار

بخش ۷ - اگهی

در سر میدان جانبازان خود بهر خدای

بخش ۸ - اصیل

ساقیا بشکند صراحی تن

بخش ۹ - افصح

نشان خدنگ از رهی باز جست

بخش ۱۰ - اختیار

بسکه پرشد سینه ز تیر ترک مست

بخش ۱۱ - انس

قلب روی اندوده نستانند در بازار حشر

بخش ۱۲ - بابر

نابرده رنج گنج میسر نمیشود

بخش ۱۳ - ثابت

در قافله که نقد نام همه است

بخش ۱۴ - بهاء میر

دو دلبرید تو مهر چرخ لایق هم

بخش ۱۵ - پیری

بیزلف از شست بتان دلها پریشان دیده ام

بخش ۱۶ - بها

گرچه در دل سر جنگست بتان را همه دم

بخش ۱۷ - بلال

چو پیراهن ز شوق آن نوگل من

بخش ۱۸ - تاج

چشمم که بود از اشک درجی از لیالی

بخش ۱۹ - پیری

هرگز نکند فلک بکس پروایی

بخش ۲۰ - پهلوان

عاشق که مراد خویش جوید مادام

بخش ۲۱ - پیر

برداشت ساقی ما شرم از میان و منهم

بخش ۲۲ - جنید

اگر نه در پی نردند آن دو نرگس مست

بخش ۲۳ - جمشید

دل گرچه مفلس است بسی گوهر مراد

بخش ۲۴ - حالی

نشد از آه و ناله احباب

بخش ۲۵ - حمید

گل شکفت و کوه و صحرا سبز و خرم گشت هم

بخش ۲۶ - حاجب

تیغ جور مدعی زخمی مرا بر دل رساند

بخش ۲۷ - حیدر

تن که بیمار تو شد بر سرکه باشد یاورش

بخش ۲۸ - حسام

کاش خجسته دل دهد جرعه لعل خویش وی

بخش ۲۹ - حسام

تیر مژگان تو بی زهرست زهر آلود نیست

بخش ۳۰ - حمزه

جهانی دل کباب از غم که آن گل ز آه مستانش

بخش ۳۱ - حسام

نقل سر شراب ندارد دل کباب

بخش ۳۲ - حسینی

براه دل ایجان من نگروی

بخش ۳۳ - خرم

گرخم زلفش درآرد سر بدل همدم شود

بخش ۳۴ - ذهبی

رود چون قطره های ژاله اشک از چشم نمدیده

بخش ۳۵ - رفیع

گوشه برقع بر آن خورشید رخ داغ دلست

بخش ۳۶ - زیرک

ترک خورشیدی که شاه ملک نیکویی بود

بخش ۳۷ - سیفی

نسیم صبح میخواهم که شاخ گل بجنباند

بخش ۳۸ - سهراب

مه شهره بحسن و چون تو خوش نه

بخش ۳۹ - شاه ملا

خاکروبان درت را هوس کعبه خطاست

بخش ۴۰ - زین

بصید دل کمند ره شد آنکاه کل بهر گامی

بخش ۴۱ - سهراب

شب هجرست و ما آشفته ایم از زلف او ایدل

بخش ۴۲ - سعد و سعید

اهلی چه خوش آنعید که او سوی تو بشتافت

بخش ۴۳ - شاپور

نمک در آب حیوان زان لبت از خنده اندازد

بخش ۴۴ - شمس

گمان نیست بعد از کمند تو رستن

بخش ۴۵ - شیخ امین

خورشید من برقع کشد تا روی چو مه بینمش

بخش ۴۶ - شیخ زین

مشتاق تو ای نگار مفلس گردید

بخش ۴۷ - عفیف

ای دور گشته عافیتم از دهان تو

بخش ۴۸ - عبدالله

نه که بیخون جگر راحت دل دیده نیافت

بخش ۴۹ - غریب

چو چشم از مژه پرویز نی است لؤلؤ بیز

بخش ۵۰ - غنی

یکدم آسوده ز کشتن دل قصاب نبود

بخش ۵۱ - قطب الدین

قطره با سیل دو بینی به محل صمدیت

بخش ۵۲ - کاکا

جهان تنها گرفت از خلق خوش یار

بخش ۵۳ - کریم مراد

کرام کریم و مرید مراد

بخش ۵۴ - قلی

گفته دیوانه باشد خنده و در دل چرا

بخش ۵۵ - منصور

برنگین خاتم جانست نام آن صنم

بخش ۵۶ - مرشد

هر که از اهل یقین از جام حیدر گشت مست

بخش ۵۷ - مسکر

گر نسیم از طره سنبل بیفشاند غبار

بخش ۵۸ - محمود

آن دهانم برده است از یاد و باز آرد به یاد

بخش ۵۹ - میر شیخ علی

ز درد درد تو بسیار خون دل خوردم

بخش ۶۰ - میرعطا

ای کرده نهان در لب در بار گهر

بخش ۶۱ - مدامی

روز دل من بتلخکامی

بخش ۶۲ - معین

اعدا شمردیم بسی جمله یکی بود

بخش ۶۳ - مقصود

اهلی از گفتن و ناگفتن غم پا بگل است

بخش ۶۴ - ورامی

دل گرچه از هوایت دارد غم پیاپی

بخش ۶۵ - نامی

زان پری دیوانگی جز از دل دیوانه نیست

بخش ۶۶ - نوح

نخواهم بنگرد در آینه خویش

بخش ۶۷ - ولی

مسند شاهی بود دام ره هر بی‌بصر

بخش ۶۸ - عیسی

آتشی کز برق غیرت برفروخت