شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به بیان احساسات عمیق و متناقضی می‌پردازد که از عشق و غم ناشی می‌شود. او به ساقی اشاره می‌کند که اگر کسی از غم عشق مدهوش شود، باوجود آنکه در درون‌اش احساسات شدیدی دارد، در ظاهر خاموش است. همچنین، شاعر به تضاد بین وزش خنده و شادی مانند گل بهشت و غم اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که در چنین وضعیتی، تنها کسانی که بی‌خبر از این احساسات هستند، می‌توانند خاموش باقی بمانند.
ساقی ز غم تو هر که مدهوش شودخاموش بود اگر چه در جوش بود
هوش مصنوعی: هر کسی که به خاطر غم تو مست و مدهوش شود، در سکوت و خاموشی است، هرچند در دلش خشم و جوش و خروشی داشته باشد.
خندان چو گل بهشت با دوزخ غماین کار مجردان خاموش بود
هوش مصنوعی: آنکه همچون گل بهشتی میخندد، در حالتی است که با غم دوزخی مواجه است و این حالت از طرف افرادی که مجرد و بیحرفاند، ایجاد شده است.