تناجی
اهلی شیرازی

برگ ششم هفت زر سفید

ای آنکه رخ تو گل نشد همسر اودرویش تو پادشه بود چاکر او
چرخ ار عظمت بما فروشد نخریمبالله، بهفت تنگه هفت اختر او