تناجی
اهلی شیرازی

برگ یازدهم دو شمشیر است

ای آنکه لبت رونق شکر شکندچشم تو بغمزه صید دلها فکند
جز غمزه شوخ آندو چشم خونریز که دیدشوخی که بیکدست دو شمشیر زند