برگ چهارم نه قماش
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وجهه و زیبایی‌های خدای عشق و زیبایی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که خود را در مقابل او ناچیز می‌داند. او می‌گوید که نظیرهای عالی و زیبا بی‌شمارند، اما در نهایت، همه چیز از آنِ خداوند است و او در کار قضا و تقدیر، بهترین‌ها را به بندگانش عطا می‌کند. به عبارتی، زیبایی‌های واقعی و اصیل تنها در ذات الهی وجود دارند.
ای آنکه برت بتان ز خود کم لافندمانند منت هزار در اوصافند
هوش مصنوعی: ای کسی که زیباییات به قدری است که بقیه دربارهات به شکل دروغین ادعا میکنند، در واقع هزاران نفر در وصف تو صحبت میکنند، در حالی که زیبایی تو خود را فراموش کردهاند.
در کارگه قضا پی خلعت تستافلاک که نه قماش الوان بافند
هوش مصنوعی: در سرنوشت و تقدیر تو، لباس و جامهای را بافتهاند که نه از رنگ و طرحهای مختلف است، بلکه از ویژگیهای خاصی برخوردار است که به تو تعلق دارد.