شمارهٔ ۱۳۹۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و امیدواری شاعر به وصال معشوق است. شاعر از دل خود می‌خواهد که با دوست خود همراه شود تا فرصتی برای دیدار یار پیدا کند. او به یاد گذشته‌هایی می‌افتد که با دوستانش شاد بود و از کم‌صبری و ناامیدی خود سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر آرزو دارد که معشوق گاهی بر خاک او بگذرد و در کنار دیگران، رحمتی نسبت به او داشته باشد، حتی اگر او را نادیده بگیرد. شعر حسرت و امید را به خوبی القا می‌کند.
خورشید صفت با همه کس مهر نماییچون تیغ زنی از سر کین سوی من آیی
هوش مصنوعی: تو مثل خورشید هستی که با همه مهربان و دلنشین است، اما وقتی از روی کینه به من نزدیک میشوی، مانند تیغی که بران است، مرا آزار میدهی.
تا واقف حالم بدهم جان بتو کز شوقمن خویش فراموش کنم چون تو بیایی
هوش مصنوعی: من برای تو جانم را فدای تو میکنم، چون شوق تو باعث میشود خودم را فراموش کنم، فقط کافی است تو بیایی.
باشد که بچینم گلی از چمن وصلامروز که سرمستی و در عین صفایی
هوش مصنوعی: امیدوارم امروز گلی از چمن وصال بچینم که در حال سرمستی و شادی هستم.
آن آینه رویی تو که از صیقل ابروزنگ از دل و گرد غمم از جان بزدایی
هوش مصنوعی: ای آن آینهای که به خاطر زیبایی و دلنوازیات، غم و غصهها را از دل و جانم میزالی.
من طایر گلزار بهشتم ز غم آزاداز سنبل کاکل تو مرا دام بلایی
هوش مصنوعی: من پرندهای از گلزار بهشت هستم که از غم رها شدهام، اما دام بلا به خاطر سنبل موی تو مرا گرفتار کرده است.
هرگز نفتد بر سر من سایه بختیعنقا شدی ایطایر اقبال کجایی
هوش مصنوعی: هرگز بر سر من سایهای از خوششانسی نیفتاده است. ای پرندهی اقبال، کجایی؟
اهلی اگر آن بت نظری با تو نداردغم نیست مگر غافل از الطاف خدایی
هوش مصنوعی: اگر آن معشوق به تو توجهی ندارد، نگران نباش؛ چرا که ممکن است از نعمتهای الهی غافل شده باشد.