شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: این شعر با بیان حسرت و حیرت شاعر آغاز می‌شود که چشمش نمی‌تواند از گودالی عمیق و گیج‌کننده رهایی یابد. او در حالتی از عریانی و وحشت قرار دارد و دلتنگی شدیدش را نسبت به کسی که قبلاً به او سجده کرده، ابراز می‌کند. شاعر از تنهایی و بیگانگی با دل و جان دیگران گلایه می‌کند و در عین حال، از علاقه‌اش به آن شخص شکایت دارد.
شعر به تضادهای عاطفی می‌پردازد؛ از یک سو شوق و عشق وجود دارد و از سوی دیگر، احساس تنهایی و ناامیدی حاکم است. شاعر خود را به امواج دریا تشبیه می‌کند و تأکید دارد که در جستجوی این احساسات عمیق، دچار طوفان درونی شده است. او در پایان می‌گوید که هیچ چاره‌ای جز تسلیم در برابر این احساسات ندارد و غزل‌خوانی‌اش تحت تأثیر این وضعیت قرار گرفته است.
بر نمی آید ز چشم از جوش حیرانی مراشد نگه، زنار تسبیح سلیمانی مرا
هوش مصنوعی: نگاه تو باعث شده که من در حیرت و شگفتی فرو بروم، مثل دانههای تسبیحی که به هم وصل شدهاند و من از آن جدا نمیشوم.
دامن افشاندم به جیب و مانده در بند تنموحشتی کو تا برون آرد ز عریانی مرا
هوش مصنوعی: من دامنم را گشادانه به زمین پهن کردهام و در عین حال، به زنجیر تنم گرفتارم. آیا هراسی وجود دارد که من را از این برهنگی رهایی بخشد؟
وه! که پیش از من به پابوس کسی خواهد رسیدسجده شوقی که می بالد به پیشانی مرا
هوش مصنوعی: وا! چه خوب که قبل از من کسی به دیدار میآید، سجدهای از شوق که به پیشانیام افتخار میآورد.
همچنین بیگانه زی با من دل و جان کسیبدگمان گردم اگر دانم که می دانی مرا
هوش مصنوعی: اگر بدانم که تو از حال من آگاهی، در زندگی به کسی که با من باید بیگانه باشد، با دل و جانم نزدیک نمیشوم و شکی در دل او ایجاد میکنم.
با همه خرسندی از وی شکوه ها دارم همیتا نداند صید پرسش های پنهانی مرا
هوش مصنوعی: با وجود اینکه از او راضیام، اما گلایههایی دارم تا اینکه متوجه سؤالهای نهان من نشود.
برنیایم با روانی های طبع خویشتنموج آب گوهر من کرده طوفانی مرا
هوش مصنوعی: من نمیتوانم با طبیعت آرام و لطیف خود سازگار شوم، زیرا احساسات درونیام مانند موجهای آبی، درونم را به هم میزنند و مرا دچار تلاطم میکنند.
تا به راهت مردم و یک ره به خاکم نامدیدوزخی گردیده اندوه پشیمانی مرا
هوش مصنوعی: به خاطر تو مردم و به خاطر راه تو به خاکم افتادم. حالا در عذابی دوزخی غرق شدهام و اندوه و پشیمانی مرا در بر گرفته است.
خویش را چون موج گوهر گرچه گرد آورده امدل پرست از ذوق انداز پر افشانی مرا
هوش مصنوعی: من مانند موجی که دریا را پر از جواهرات می‌کند، خود را جمع کردهام؛ اما دلم پر از شوق و عشق است و میخواهم این احساسات را با جلال و شکوه ابراز کنم.
تشنه لب بر ساحل دریا ز غیرت جان دهمگر به موج افتد گمان چین پیشانی مرا
هوش مصنوعی: اگر در کنار دریا تشنهام بمانم، حاضرم جانم را فدای غیرت کنم، حتی اگر تصور کنند که چین پیشانی من به خاطر موجی به هم میریزد.
با سراج‌الدین احمد چاره جز تسلیم نیستور نه غالب نیست آهنگ غزل‌خوانی مرا
هوش مصنوعی: با سراج‌الدین احمد، راهی جز تسلیم وجود ندارد، وگرنه نمیتوانم در سرودن غزل موفق باشم.