شمارهٔ ۳۳ - غالب دهلوی

در گرد غربت آینه دار خودیم مایعنی ز بیکسان دیار خودیم ما

دیگر ز ساز بیخودی ما صدا مجویآوازی از گسستن تار خوردیم ما

از بس که خاطر هوس گل عزیز بودخون گشته ایم و باغ و بهار خودیم ما

ما جمله وقف خویش و دل ما ز ما پرستگویی هجوم حسرت کار خودیم ما

از جوش قطره همچو سرشک آب گشته ایماما همان به جیب و کنار خودیم ما

مشت غبار ماست پراگنده سو به سویارب به دهر در چه شمار خودیم ما؟

با چون تویی معامله بر خویش منت استاز شکوه تو شکرگزار خودیم ما

روی سیاه خویش ز خود هم نهفته ایمشمع خموش کلبه تار خودیم ما

در کار ماست ناله و ما در هوای اوپروانه چراغ مزار خودیم ما

خاک وجود ماست به خون جگر خمیررنگینی قماش غبار خودیم ما

هر کس خبر ز حوصله خویش می دهدبدمستی حریف و خمار خودیم ما

تار نگاه پیرو ما سلک گوهرسترفتار پای آبله دار خودیم ما

غالب چو شخص و عکس در آیینه خیالبا خویشتن یکی و دوچار خودیم ما