شمارهٔ ۳۴ - غالب دهلوی

از وهم قطرگی ست که در خود گمیم مااما چو وارسیم همان قلزمیم ما

در خاک از هوای گل و شمع فارغیماز توسن تو طالب نقش سمیم ما

تمکین ما ز چرخ سبکسر به باد رفتخوش دستگاه انجمن انجمیم ما

مردم به کینه تشنه خون همند و بسخون می خوریم چون هم از این مردمیم ما

از حد گذشت شمله دستار و ریش شیخحیران این درازی یال و دمیم ما

دستت ز ما بشوی مسیحا که زیر خاکآب از تف نهیب صدای قمیم ما

پنهان به عالمیم ز بس عین عالمیمچون قطره در روانی دریا گمیم ما

ما را مدد ز فیض ظهوری ست در سخنچون جام باده را تبه خوار خمیم ما

غالب ز هند نیست نوایی که می کشیمگویی ز اصفهان و هرات و قمیم ما