شمارهٔ ۱۶۹ - غالب دهلوی

بتان شهر ستم پیشه شهریارانندکه در ستم روش آموز روزگارانند

برند دل به ادایی که کس گمان نبردفغان ز پرده نشینان که پرده دارانند

به جنگ تا چه بود خوی دلبران کاین قومدر آشتی نمک زخم دلفگارانند

نه زرع و کشت شناسند نی حدیقه و باغز بهر باده هواخواه باد و بارانند

ز وعده گشته پشیمان و بهر دفع ملالامیدوار به مرگ امیدوارانند

ز روی خوی و منش نور دیده آتشبه رنگ و بوی جگرگوشه بهارانند

تو سرمه بین و ورق درنورد و دم درکشمبین که سحرنگاهان سیاهکارانند

ز دید و داد مزن حرف خردسالانندبه گرد راه منه چشم نی سوارانند

ز چشم زخم بدین حیله کی رهی غالبدگر مگو که چو من در جهان هزارانند