شمارهٔ ۱۷۶ - غالب دهلوی

چه خیزد از سخنی کز درون جان نبودبریده باد زبانی که خونچنان نبود

حکیم ساقی و می تند و من ز بدخوییز رطل باده به خشم آیم ار گران نبود

نگفته ام ستم از جانب خداست ولیخدا به عهد تو بر خلق مهربان نبود

ز نازکی نتواند نهفت راز مراخیال بوسه بر آن پای بی نشان نبود

چو عشرتی که کند فاسق تنک مایهز زخم خون به زبان لیسم ار روان نبود

ز خویش رفته ام و فرصتی طمع دارمکه باز گردم و جز دوست ارمغان نبود

زمام ناقه به دست تصرف شوق ستبه سوی قیس گرایش ز ساربان نبود

فرو برد نفس سرد من جهنم رااگر نشاط عطای تو در میان نبود

مرا که لب به طلب آشنا نخواسته ایروا مدار که شاهد ضمیردان نبود

امید بلهوس و حسرت من افزون شدازین نوید که اندوه، جاودان نبود

به التفات نگارم چه جای تهنیت ستدعا کنید که نوعی ز امتحان نبود

عجب بود سر همخوابی کسی غالبمرا که بالش و بستر ز پرنیان نبود