شمارهٔ ۱۸۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و تنهایی شاعر در زندگی می‌پردازد. شاعر در مورد ناامیدی و دردی که به خاطر فقدان یک شخص خاص احساس می‌کند، صحبت می‌کند. او به وعده‌هایی که هرگز محقق نمی‌شوند اشاره می‌کند و می‌گوید که دنیا بدون آن فرد ویران است. شاعر از زخم‌های دلش می‌گوید و به موضوع نفرین و دعای خیر اشاره دارد. همچنین، نه تنها به روان‌نژند خود، بلکه به فریب دیگران نیز اشاره می‌کند و احساس تنهایی و غم عمیق را در زندگی خود نشان می‌دهد. در پایان، او به وجود باده و خمار اشاره می‌کند و بیان می‌کند که آنچه او را تسکین می‌دهد، موجود نیست. به‌طور کلی، این شعر به تفکر عمیق درباره عشق، فقدان و درد می‌پردازد.
چه عیش از وعده چون باور ز عنوانم نمی‌آیدبه نوعی گفت می‌آیم که می‌دانم نمی‌آید
هوش مصنوعی: هیچ لذتی از وعدهای که داده شده نمیبرم، زیرا نمیتوانم به آن اعتماد کنم. او به نحوی وعده داد که میآید، اما می‌دانم که چنین نخواهد شد.
به ویرانی خُش‌ام، لیکن جهان چون بی‌تو ویران استاگر باشم به چین یاد از بیابانم نمی‌آید
هوش مصنوعی: خشم ویرانگر است، اما دنیای من بدون تو هم ویران است. حتی اگر در چین باشم، به یاد بیابان میافتم و خاطرات تلخ را فراموش نمیکنم.
گذشتم زان که بر زخم دل صدپاره خون گریدخود او را خنده بر چاک گریبانم نمی‌آید
هوش مصنوعی: از درد عمیق دلم که مانند خونریزی است، دیگر نتوانم به او بخندم و با چاک گریبانم، نمیتوانم خودم را بخندانم.
روش نگسسته و در سایه دیوار ننشستهبه کویش رشک بر مهر درخشانم نمی‌آید
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به کسی اشاره می‌کند که در سایهسار امنیت و آرامش نشسته و از یک عشق واقعی و درخشان برخوردار نیست. او حس می‌کند که بیعملی و عدم تلاش در عشق سبب میشود که دیگران به او حسادت نکنند، چون در واقع ارزش و زیبایی عشق او به اندازهای نیست که قابل حسادت باشد.
دعای خیر شد در حق من نفرین به جان کردنز نفرین بس که می‌رنجد به لب جانم نمی‌آید
هوش مصنوعی: دعای خیر دیگران به نفع من است، اما نفرین برای جان من عذابآور است. به حدی که نفرت و نفرین از من میراند و باعث میشود جانم در غم و ناراحتی نباشد.
از آن بدخو ندانم چون دهد دلاله در پیدانویدی کز نوازش‌های پنهانم نمی‌آید
هوش مصنوعی: من نمیدانم از کسی که بدی می‌کند، چگونه میتواند نشانهای از امید را در وجود من به وجود آورد، در حالی که نوازش‌های پنهانم هیچ ثمری ندارند.
به راه کعبه زادم نیست، شادم کز سبکباریبه رفتن پای بر خار مغیلانم نمی‌آید
هوش مصنوعی: من به راه کعبه متولد نشدهام، اما خوشحالم که با احساس سبکی، پا روی خارهای مغیلان نمیگذارم.
دلش خواهد که تنها سوی من روی آورد لیکنفریب همرهان دانم ز نادانم نمی‌آید
هوش مصنوعی: او دلش میخواهد که تنها به من توجه کند، اما من از روی نادانی می‌دانم که دوستانش او را فریب میدهند.
دبیرم، شاعرم، رندم، ندیمم شیوه‌ها دارمگرفتم رحم بر فریاد و افغانم نمی‌آید
هوش مصنوعی: من نویسنده، شاعر و آدمی زیرک هستم و دوستیهای زیادی دارم. روشهای مختلفی را در زندگی پیش گرفتهام، اما با وجود تمام اینها، از درد و گریهام کسی خبر ندارد.
شود بر هم ولی نز مهر، پندارد که در خوابمشبی کآواز نالیدن ز زندانم نمی‌آید
هوش مصنوعی: اگرچه به هم میخورد، ولی از محبت نیست، گویی که در خوابم، شبی که صدای نالهام از زندانم به گوش نمیرسد.
ندارم باده غالب، گر سحرگاهش سر راهیببینی مست دانی کز شبستانم نمی‌آید
هوش مصنوعی: من در حال حاضر شرابی برای نوشیدن ندارم، اما اگر در سحرگاه کسی را ببینی که در مسیر سرخوش و مست است، میدانی که من از شب گذشته به میکده نرفتهام.