شمارهٔ ۱۸۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات و تجربیات خود می‌پردازد و از تضادها و تناقضات در روابط انسانی صحبت می‌کند. او به کسی که در ظاهر خود را دیندار و فهیم نشان می‌دهد و در باطن به او ناسزا می‌گوید، انتقاد می‌کند. او از تعلقات خود سخن می‌گوید و آرزو دارد که به جاهای دوردست برود و از دردهایش رهایی یابد. عواطف او بین غم و شوق جابجا می‌شود و او به جستجوی حقیقت و همدردی در میان روابط انسان‌ها اشاره می‌کند. نهایتاً، او به مشکلات فهم و درک مشترک بین انسان‌ها می‌پردازد و این که چگونه برخی افراد نمی‌توانند درد و رازهای دیگران را درک کنند.
کسی بامن چه در صورت پرستی حرف دین گویدز آزر گفت دانم گر ز صورت آفرین گوید
هوش مصنوعی: اگر کسی با من درباره ی دین صحبت کند در حالی که فقط به ظواهر توجه دارد، من میدانم که او مانند آزر است، حتی اگر از زیبایی آفرینش بگوید.
دلم در کعبه از تنگی گرفت، آواره ای خواهمکه با من وسعت بتخانه های هند و چین گوید
هوش مصنوعی: دل من از تنگی و محدودیت کعبه به تنگ آمده است، و من به دنبال کسانی هستم که بتوانند با من درباره وسعت و آزادی معابد هندی و چینی صحبت کنند.
به خشمم ناسزا می گوید و از لطف گفتارشگمان دارم که حرف دلنشینی بعد ازین گوید
هوش مصنوعی: او با نیش زبان به من بد و بیراه می‌گوید، اما از محبت کلامش فکر میکنم که بعداً حرف دلنشینی خواهد زد.
شناسد جای غم دل را و خود را دلربا داندعجب دارد اگر دلداده خود را غمین گوید
هوش مصنوعی: دلربا به خوبی میداند که دلشکستگی و غم در دل دیگران چیست و به همین خاطر عجیب نیست اگر کسی که عاشق اوست، بخواهد غم و اندوهش را با او در میان بگذارد.
چو خواهم داد از غم در جوابم لب فرو بنددوگر گویم که جان خواهم به غم داد آفرین گوید
هوش مصنوعی: هرگاه بخواهم از درد و غم خود حرف بزنم، او سکوت می‌کند و اگر بگویم که جانم را هم به خاطر غم میدهم، او فقط تحسین می‌کند.
رهم افتاده بهر دانه سوی دام صیادیکه حرف ذبح با همراز خویش اندر کمین گوید
هوش مصنوعی: من به دام صیاد میروم، در حالی که او با دوستی نزدیکش در کمین است و دربارهی کشتن و ذبح صحبت می‌کند.
ز بی تابی برون اندازد از خویش آستین دورشگریبان آنچه دید از دست گر با آستین گوید
هوش مصنوعی: از شدت بیتابی، آستین خود را دور میزند و از خود جدا می‌کند تا به گریبانش بزند. هر چیزی که در دستش هست، اگر با آستینش بگوید.
دل از پهلو برون آرم جمش جام خود انگاردوگر لختی برافشانم سلیمانش نگین گوید
هوش مصنوعی: دل را از کناره آزاد میگذارم، همچون جمشید که جام خود را در دست دارد، و اگر اندکی آن را رها کنم، سلیمان آن را به عنوان نگینی قیمتی میبیند.
گذارد آنچه برق از خرمن اندر دشت بگذارمکه ترسم چون بچینم کس به طنزم خوشه چین گوید
هوش مصنوعی: می‌گوید که اگر کسی در دشت ذرت را بچیند و آنچه را که برق بر خرمن زده، کنار بگذارد، او نگران است که اگر بخواهد این ذرتها را بچیند، ممکن است کسی با شوخی و طنز او را دست بیندازد.
چرا راندند غالب را از آن در؟ رهروی بایدکه راز خلوت شه با گدای ره نشین گوید
هوش مصنوعی: چرا غالب را از آن در بیرون کردند؟ کسی که در راه است، باید رازی که در خلوت با پادشاه دارد را با مسکینی که در مسیر نشسته است، در میان بگذارد.