شمارهٔ ۲۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حال و هوای خود و عشق و عاشقی اشاره می‌کند. او از باده‌نوشی و لذت‌های زندگی سخن می‌گوید و به‌عشق خود اشاره می‌کند که باعث ایجاد درد و رنج در دلش شده است. شاعر به دوگانگی‌های زندگی اشاره می‌کند و از تضادها و مشکلاتی که در مسیر عشق پیش آمده، صحبت می‌کند. او به این نکته می‌پردازد که چگونه با وجود رنج‌ها و مشکلات، باز هم به عشق و لذت‌جویی ادامه داده و زندگی را با ترانه و شعر سپری کرده‌اند. در نهایت، او جهان را به قضا و قدر ربط می‌دهد و می‌گوید که فهمی از خیر و شر ندارد و از زندگی عاشقانه خود بی‌خبر است.
بر لب یا علی سرای باده روانه کرده ایممشرب حق گزیده ایم عیش مغانه کرده ایم
هوش مصنوعی: ما در کنار یا علی، جام می را به راه انداختهایم و از شراب حق بهرهمند شدهایم و به شادی و خوشی مغانه مشغول شدهایم.
در رهت از پگه روان پیشتریم یک قدمحکم دوگانه داده ای ساز سه گانه کرده ایم
هوش مصنوعی: در مسیر تو، ما به جلو حرکت میکنیم و یک قدم جلوتر هستیم. تو حکمی دوگانه صادر کردهای و ما با هم در حال ساختن چیزی سهگانه هستیم.
بو که به حشو بشنوی قصه ما و مدعیتازه ز رویداد شهر طرح فسانه کرده ایم
هوش مصنوعی: اگر به داستان ما گوش دهی، متوجه خواهی شد که در پی رویدادهای تازهای که در شهر رخ داده است، ادعای جدیدی را به تصویر کشیدهایم.
رغم رقیب یک طرف کوری چشم خویشتنناوک غمزه ترا دیده نشانه کرده ایم
هوش مصنوعی: با وجود رقیب، من فقط به درد دل خودم فکر میکنم و تیر نگاه زیبای تو را هدف قرار دادهام.
باده به وام خورده و زر به قمار باختهوه که ز هر چه ناسزاست هم به سزا نه کرده ایم
هوش مصنوعی: شراب را به قرض گرفتهایم و طلا را در قمار باختهایم، وای بر ما که از هر چه ناپسند است، هیچ کدام را به حق ادا نکردهایم.
ناله به لب شکسته ایم داغ به دل نهفته ایمدولتیان ممسکیم زر به خزانه کرده ایم
هوش مصنوعی: ما با دل شکسته و غم سنگینی در دل، به ناله نشستهایم. اما در عین حال، بیرحم و سختگیر هستیم و اموالمان را در خزانه نگه داشتهایم.
تا به چه مایه سر کنیم ناله به عذر بی غمیاز نفس آنچه داشتیم صرف ترانه کرده ایم
هوش مصنوعی: ما تا چه اندازه میتوانیم با درد و نالهی خود کنار بیاییم، در حالی که به خاطر بیمحلیمان، از آنچه داشتیم فقط ترانهای ساختهایم.
خار ز جاده بازچین سنگ به گوشه درفگندر سر ره گرفتنش ترک بهانه کرده ایم
هوش مصنوعی: تقدیر ما را بر آن داشت تا سنگهای خار را از مسیر برداریم و در ناکجا آباد خود را مجاب کنیم که به دنبال یک بهانه نباشیم.
ناخن غصه تیز شد دل به ستیزه خو گرفتتا به خود اوفتاده ایم از تو کرانه کرده ایم
هوش مصنوعی: ناخن غصه به اندازهای تیز شده که دل ما به جدال و ستیز گرایش پیدا کرده است، تا جایی که از خود غافل شدهایم و به تو پناه بردهایم.
غالب از آن که خیر و شر جز به قضا نبوده استکار جهان ز پردلی بی خبرانه کرده ایم
هوش مصنوعی: در این دنیا، همه چیز بر اساس تقدیر و سرنوشت است و ما بدون توجه به این واقعیت، با دلیرانه عمل کردهایم، غافل از این که خیر و شر به قضا و قدر وابستهاند.