شمارهٔ ۵۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از زندگی پر از ناپایداری خود سخن می‌گوید. او خود را مانند بازیچه‌ای می‌داند که تحت تأثیر سرنوشت و بختش قرار دارد. او همیشه امیدوار بوده اما در عین حال بدون منابع و امکانات، منتظر سود و فایده‌ای بوده است. در نهایت، بی‌هیچ وعده‌ای، در انتظار بهبود اوضاع زندگی‌اش مانده است.
بازی خور روزگار بودم همه عمراز بخت امیدوار بودم همه عمر
هوش مصنوعی: در تمام عمر، تنها یک بازیکن در بازی زندگی بودم و همیشه به بخت و شانس خود امیدوار بودم.
بی مایه به فکر سود ماندم همه جابی وعده در انتظار بودم همه عمر
هوش مصنوعی: بدون داشتن پایه و اساس، در فکر سود و منفعت بودم و در تمامی جاها، بدون هیچ وعده‌ای، به انتظار نشستهام و این وضعیت را تمام عمر تجربه کردهام.