شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خسارات شدید ناشی از تگرگ در باغش سخن می‌گوید، به گونه‌ای که نه نخیلی باقی مانده و نه برگی. در چنین حالتی که همه چیز خراب شده، او از ناله کردن درباره‌ی سیل بی‌فایده می‌داند و در شرایطی که زندگی مشکل‌ساز است، از مرگ نمی‌ترسد. این شعر نشان‌دهنده‌ی ناامیدی و پذیرش واقعیت‌های تلخ زندگی است.
در باغ مراد ما ز بیداد تگرگنی نخل به جای ماند نی شاخ نه برگ
هوش مصنوعی: در باغ خواستههای ما، به دلیل ظلم و آسیب تگرگ، نه نخل باقی ماند و نه شاخه و برگ.
چون خانه خرابست چه نالیم ز سیلچون زیست وبال ست چه ترسیم ز مرگ
هوش مصنوعی: وقتی خانهای ویران شده، چه دلیلی برای ناله کردن از سیل داریم؟ و هنگامی که زندگی به سختی میگذرد، چه دلیلی وجود دارد که از مرگ بترسیم؟