شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان احساساتی درباره سلامت، ظلم و امید به آینده می‌پردازد. شاعر از سؤال می‌کند که تا چه زمانی می‌توان در حالتی از سلامت و در عین حال در محیطی ظلمانی به سر برد. او اشاره می‌کند که نمی‌توان به راحتی شب‌های غم را بی‌خبر از روزهای روشن و امیدبخش گذراند و تأکید می‌کند که انکار قیامت و امید به آن، نادرست است.
تا چند به هنگامه سلامت باشیتا چند ستمکش اقامت باشی
هوش مصنوعی: چقدر میخواهی در این شرایط سخت و ناامیدی بمانی؟ تا کی میخواهی به عنوان کسی که ظلم میبیند، زندگی کنی؟
گفتی که نباشد شب غم را سحریحیفست که منکر قیامت باشی
هوش مصنوعی: شما گفتید که شب غم نباید وجود داشته باشد و صبح بخیر است، اما افسوس که اگر کسی به روز قیامت اعتقاد نداشته باشد، این ترس و افسوس بیمعناست.