شمارهٔ ۱۰۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که پس از مدت‌ها تشنگی، او را سیراب کند. او احساس ضعف و ناگتانی می‌کند و از ساقی می‌خواهد که مشک را باز کرده و به او بنوشاند، زیرا که در حال حاضر هیچ چیزی برای نوشیدن در دست ندارد. این شعر احساس longing و نیاز به خوشی و سیرابی را به تصویر می‌کشد.
عمریست که در خم خمارم ساقیتاب تف تشنگی نیارم ساقی
هوش مصنوعی: سالهاست که در حالت醉 هستم و دیگر توان تحمل شدت تشنگی را ندارم، ای ساقی.
بگشا سر مشک و در گلویم سر دهسائل به کفم قدح ندارم ساقی
هوش مصنوعی: مشک را باز کن و در گلویم بریز، چون من سائل (درخواست کننده) هستم و در دستم ظرفی برای نوشیدن ندارم، ای ساقی.