شمارهٔ ۱۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خداوند ندا می‌دهد و از او درخواست کمک و نعمت را دارد. او احساس می‌کند که در درد و رنج است و به عدم بخشش خداوند اشاره می‌کند. این ابیات نشان‌دهنده ناامیدی و نیاز انسان به رحمت و نعمت الهی است. شاعر به طعنه می‌گوید که با وجود نیازش، خداوند به او کمکی نمی‌کند.
یارب تو کجایی که به ما زر ندهیبی درد خدایی که به ما زر ندهی
هوش مصنوعی: ای خدا، کجایی که به ما کمک نمیکنی؟ ای کسی که بیدرد و رنج هستی، چرا بر ما رحم نمیکنی و به ما نعمت نمیبخشی؟
نی نی نه تو غایبی و نی بی رحمیبی مایه چو مایی که به ما زر ندهی
هوش مصنوعی: نه تو دوری و نه بیرحم هستی، بلکه تو مثل ما بیمقدار هستی که به ما ارزشی نمیدهی.