شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت صدق و حقیقت در زندگی اشاره دارد و می‌گوید که جان جهان به وجود تو وابسته است. همه موجودات به سوی تو می‌آیند و هیچ‌کس نمی‌تواند با تو برابر باشد، زیرا تو مرجع پاداش و مجازات هستی. همچنین، شعر به بی‌فایده بودن نصیحت‌های زاهدان مرده در خواب اشاره می‌کند و از ما می‌خواهد که کوشش کنیم تا زندگی‌امان را از غرق شدن نجات دهیم. در پایان، به شتاب عمر اشاره می‌کند و از ما می‌خواهد که در استفاده از زمان شتاب کنیم.
سخنی می رود به صدق و صوابجان عالم تویی، به جان دریاب
هوش مصنوعی: سخنی راست و درست به گوش میرسد که تویی جان عالم، پس آن را با همه وجودت درک کن.
جمله ذرات رو بدان سویندکه تویی جمله را ملاذ و مآب
هوش مصنوعی: همهی موجودات و ذرات به سوی تو حرکت میکنند، زیرا تو مقصد و پناهگاه آنان هستی.
با تو کس را برابری نرسدکه تویی مرجع ثواب و عقاب
هوش مصنوعی: هیچ کس نمی‌تواند به تواناییها و مقام تو دست یابد؛ زیرا تو منبع پاداش و کیفر هستی.
دل و جان را کجا کند روشن؟زاهد مرده، واعظ در خواب
هوش مصنوعی: دل و جان را نمی‌تواند کجا روشن کند؟ زاهد بیحال و واعظی که خواب است.
سعی کن، سعی، تا برون آریکشتی عمر خویش از غرقاب
هوش مصنوعی: تلاش کن تا بتوانی کشتی زندگیات را از غرق شدن نجات دهی.
قاسمی، عمر نازنین بگذشتبه شتابست عمر ما، بشتاب
هوش مصنوعی: عمر گرانبهای قاسمی به سرعت سپری شد، عمر ما هم همینطور، پس بیدرنگ بجنبید.