شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشق و درد و رنج ناشی از عشق است. شاعر از خستگی و سردرگمی‌اش می‌گوید و از تبدیل عشق به توبه و بازگشت به عشق. او به لذت و حقایق عشق اشاره می‌کند و بر اهمیت بودن در کنار حقیقت تأکید می‌کند. همچنین از دردی که ناشی از جدایی محبوب است صحبت می‌کند و از محبوب می‌پرسد چرا به او آسیب می‌زند. در نهایت، به این باور می‌رسد که عشق و نوشیدن باده ناب می‌تواند انسان را به عالم نور هدایت کند.
عاشقم، خسته ام، خراب و یبابغرق دریای حیرتم، دریاب
هوش مصنوعی: عاشق هستم و از تنگی نفس خستهام. در حالتی سرگردانی و سردرگمی غوطهورم، لطفاً به من کمک کن.
توبه کردم ز عاشقی چندیتوبه از توبه کردم، ای تواب
هوش مصنوعی: من از عشق به مدت طولانی توبه کردم، اما حالا دوباره از توبهام برگشتم، ای بخشنده!
عاشقان در جهان سرمستیهمه لبند و دوست لب لباب
هوش مصنوعی: عاشقان در این دنیا از شوق و شادی غرق در لذت هستند و همه این شوق و سرخوشی به خاطر محبت و عشق به معشوق است.
«لیس فی الدار غیره موجود»چنک می گوید از زبان رباب
هوش مصنوعی: در خانه هیچ کس جز او حضور ندارد.
نیک و بد را بمان و با حق باشتا شوی فارغ از عقاب و ثواب
هوش مصنوعی: خوبی و بدی را رها کن و با حقیقت زندگی کن تا از عذاب و پاداش آزاد شوی.
ما و درد فراق و جور حبیبسخنی مشکلست، اندر یاب
هوش مصنوعی: ما دردی از جدایی و بیمهری معشوق داریم که بیان آن سخت است، به درک کن.
گر تو خون دلم همی ریزیآخر، ای جان، شتاب چیست، شتاب؟
هوش مصنوعی: اگر تو هم دل مرا میشکنی، پس چرا این همه عجله داری، ای جان؟
عالمی غرق بحر نور شوندگر از آن رو بیفکنی جلباب
هوش مصنوعی: اگر کسی حجاب خود را کنار بگذارد، به دریایی از نور و دانش دست خواهد یافت.
هرکسی ره بروئی آوردندقاسمی رو بیار و باده ناب
هوش مصنوعی: هر کسی را که به راهی هدایت کردند، از قاسمی بخواه و نوشیدنی خالص بیاور.