شمارهٔ ۶۳ - قاسم انوار

بآفتاب جمالت، که نور دیده ماستکه آفتاب جمالت ز ذرها پیداست

میان باغ جهان از زلال وصل حبیبنهال جان مرا صد هزار نشو و نماست

فراغتست دل از فکر جنت و دوزخمرا که جانب جانان هزار عشق و هواست

اگر جهان همه دشمن شوند و طعنه زنندبهیچ رو نخورم غم که دوست جانب ماست

مزن تو سنک بجامم،که اوست در پس جامبدان که منزل جانان سراچه دل ماست

چه جای جام و صراحی؟ که در طریقت عشقکمینه جرعه رندان دیر ما دریاست

هزار تیغ جفا از تو بر جگر خوردممرا که هر سر مویی هزار حسن وفاست

بجان تو، که ز اغیار دل مبرا کنبدو سپار دلت را که مالک دلهاست

بپیش قاسم بیدل قیامتست این عشقبلا و مرگ و مصیبت فذلک منهاست