شمارهٔ ۶۴ - قاسم انوار

جان عالم تو و این قصه ز جانت پیداستیار من، جان منی و جان جهانت بفداست

شور عشقت ز جهان جان مرا یکتا کرداین چه شورست که از عشق تو اندر سر ماست؟

هرکرا نور یقین رهبر و همراه بوددامنش تر نشود گر همه عالم دریاست

گر ترا عین یقین هست ببینی بیقینعشق از غره پیشانی جانان پیداست

نتوانم که دل از دوستیش بردارمکه میان من و دلدار همه صدق و صفاست

گفت: آن یار کجا هست و کجایش جویم؟گفتم: ار طالب راهی چو ببینی همه جاست

گفتم: ایدوست، ز هجران بوصالت چندستگفت: هیهات، که از حد سمک تا بسماست

یار آن زلف دل افروز برافشاند ز دوشدر دو عالم بدمی شور قیامت برخاست

گر بلایی بسرآید تو مترسان دل رامذهب قاسم دل خسته بلاعین عطاست