شمارهٔ ۸۱ - قاسم انوار

مقصود ما ز ملک جهان وصل یار ماستاین کار اگر برآید، پس کار کار ماست

ما در میان نار محبت بسوختیمبعد از فنا مراد دل اندر کنار ماست

هر بلبلی بگلشن ما راه کی برد؟آن مرغ زار ماست که از مرغزار ماست

شادی اگر بما نرسد یار حاکمستبا غم بسر بریم، که او یار غار ماست

واعظ، برو، ز حرفک و چربک بدار دستراه تو مظلم آمد و نور تو نار ماست

زاهد، ز شرم شیوه ما آب گشته ایباری بدان که شرم تو هم شرمسار ماست

گر پر شود یمین و یسار جهان ز غمما را چه غم ز غم؟ که غمت غمگسار ماست

منصور گفت که بر سر دار از صفای عشق :این دار دار نیست که دارالعیار ماست

باغ ارم، که مثل وی اندر جهان نبودبی پرتو جمال تو دار البوار ماست

گفتم که: کیست احمد؟ گفتا که: شاه جانگفتم: بلیس؟ گفت که: او پرده دار ماست

گفتم که عقل؟ گفت که: قاضی کن فکانگفتم که عشق؟ گفت که: میر شکار ماست

گفتم که: کیست قاسمی اندر طریق؟ گفت:بی اختیار ماست، ولی اختیار ماست