شمارهٔ ۸۴
هوش مصنوعی: این شعر به درد و رنج عاشقانه شاعر اشاره دارد. شاعر از زیبایی و جذابیت محبوبش سخن می‌گوید که بر دل و جان او تاثیری عمیق گذاشته است. او از اشک‌ها و غم ناشی از عشقش می‌نالد و احساس می‌کند که در دلش آتش عشق شعله‌ور است. شاعر به حسرت و نادرستی زندگی‌اش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در میان هزاران عاشق، احساس پریشانی دارد. همچنین به این نکته پرداخته شده که عشق بر زندگی و سرنوشت او تسلط دارد و او در این حال، بی‌کار و سرگردان مانده است. در نهایت، شاعر در چهارچوبی از ناامیدی و حسرت به وضعیت خود اشاره می‌کند.
دیده ام تا بر رخ آن گل عذار افتاده استاشک سرخم بر رخ زرد آشکار افتاده است
هوش مصنوعی: چشمم شاهد بوده که بر چهره آن گل زیبا اشک من به وضوح بر صورت زردم نمایان شده است.
هر کسی را اختیاری هست در عالم، مراعشق او بر هر دو عالم اختیار افتاده است
هوش مصنوعی: هر شخص در این جهان مختار است و میتواند انتخابهایی داشته باشد، اما من به خاطر عشق، تمام اختیاراتم را به او واگذار کردهام.
مست و حیران و خرابم از کمال حسن یارتا دو چشم نرگسینش در خمار افتاده است
هوش مصنوعی: من از زیبایی کامل یار به شدت مست و سردرگم هستم، زیرا چشمانش مانند گل نرگس در حال خماری و بیتابی هستند.
گفتمش: عمر عزیز، آخر خرابم از غمتز آتش عشق توام جان در شرار افتاده است
هوش مصنوعی: به او گفتم: عمر گرانبها، به راستی که از غم تو در عذابم. عشق تو همچون آتش است و جانم در شعلههای آن در حال سوختن است.
از کمال کبریا محبوب سویم ننگریستگفت: ما را چون تو هر جا صد هزار افتاده است
هوش مصنوعی: به خاطر عظمت و بزرگیاش، محبوب من به حال من توجهی نکرد و گفت: مثل تو در هر جا، صدها هزار نفر دیگر نیز هستند که به زمین افتادهاند.
گفتم : آخر جز پریشانی ندارم هیچ کارتا مرا با زلف مشکین تو کار افتاده است
هوش مصنوعی: من به او گفتم که جز پریشانی و بیهویتی چیزی ندارم، چرا که همهکارم به زلفهای سیاه تو وابسته شده است.
گفت: قاسم، بر سر خاک مذلت پیش منچون تو بسیاری پریشان روزگار افتاده است
هوش مصنوعی: قاسم گفت: در اینجا، بر روی خاکی که نشانه ذلت است، بسیاری از افرادی که روزگارشان به هم ریخته، مانند تو به زمین افتادهاند.