شمارهٔ ۱۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و درونی شاعر پرداخته است. شاعر از نور یقین و همراهی دوست صحبت می‌کند و بر اهمیت تحمل درد و غم تأکید می‌کند. او به عددی از معنای وجودی و سفر زندگی اشاره دارد، که همواره در حال حرکت به سوی مقصد هستند. در این دریای بی‌پایان، امید به پروردگار را در دل دارد. همچنین، عشق را به عنوان تجربه‌ای غریب معرفی می‌کند که همواره با درد همراه است. در پایان، شاعر بر اتحاد و همبستگی با دیگران تأکید می‌کند و می‌گوید که ارزش‌های انسانی در افکار مشترک نشان داده می‌شود.
مرا نور یقین همراه جانستسرم با دوست سر بر آستانست
هوش مصنوعی: من با نور یقین زندگی میکنم و روح من در کنار دوست قرار دارد و سرم به احترام او بر آستانش گذاشتهام.
مرا گوید: میان درد و غم باشمعین شد که سری درمیانست
هوش مصنوعی: او به من می‌گوید: در میان درد و غم، وجود من همانند سِری است که در میان دو چیز قرار دارد.
ز حد لامکان تا توده خاکهمیشه کاروان در کاروانست
هوش مصنوعی: از مرز ممکنات تا زمین، همیشه گروهی در حال حرکت هستند.
درین دریای بی پایان فتادیمامید جان برب مستعانست
هوش مصنوعی: در این دریای وسیع و بی‌پایان غرق شدهایم و تنها امید ما به نجات روحمان است.
حدیث عشق حالی بس غریبستهمیشه با بلاها هم عنانست
هوش مصنوعی: قصه عشق داستانی بسیار عجیب است که همیشه همراه با دردها و مشکلات میباشد.
دلم کو سر فرو نارد بکونینغلام همت دردی کشان است
هوش مصنوعی: دل من در آرزوی کسی است که سر او را به زیر نیاورد و همچنان به تحمل مشکلات و رنجها ادامه دهد.
مگو، قاسم، که: این دارد فلانییقین می دان همه با همگنانست
هوش مصنوعی: قاسم، نگو که فلانی از همه مطمئن است؛ او فقط در جمع همسن و سالان خود چنین نظری دارد.