شمارهٔ ۱۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مخاطب یادآوری می‌کند که در مسیر پرمشقت زندگی، اگر دوست و یاری در کنار تو باشد، نیازی به فریب و حیله نیست. او تأکید می‌کند که اگر دل و جانت به یاد خدا باشد، همیشه در حمایت و پناه او قرار داری. شاعر همچنین می‌گوید که باید به صحبت و دوستی با کسانی که عشق واقعی را می‌فهمند بپردازی و از ترس و فرار از عاشقان پرهیز کنی. او به زیبایی‌های یار و وضعیت دل‌باختگان اشاره کرده و از دوست می‌خواهد که به یاد دل‌های شکسته بچه و در پی نیکی‌های زندگی باشد. در نهایت، شاعر از شراب عشق و حال خوشی صحبت می‌کند که در آن حالت، همه چیز به سرور و شادی تبدیل می‌شود.
مگو ز سختی این ره، چو دوست همراهستمجوی حیله درین ره، که یار آگاهست
هوش مصنوعی: در این مسیر سخت صحبت نکن و ناامید نشو، چون اگر دوستی در کنارت باشد، دیگر نیازی به تدبیر و فریب نخواهی داشت، زیرا دوستت از همه چیز آگاه است.
اگر تو جان و دلت را بیاد حق داریهمیشه جان و دلت در پناه اللهست
هوش مصنوعی: اگر همواره یاد خدا در دل و جان تو باشد، در این صورت همیشه جان و دل تو در حفاظت و پناه خداوند خواهد بود.
بگویمت سخنی، خوش بگوش جان بشنو:مگو ز «لا و نسلم » که مانع راهست
هوش مصنوعی: به تو میگویم که چیزی بخوانی، با گوش جان بشنو: درباره «لا و نسلم» صحبت نکن که این مانع از مسیر است.
اگر تو مرد یقینی ز عاشقان مگریزبیا بصحبت شیران، چه جای روباهست؟
هوش مصنوعی: اگر تو واقعا از عاشقان واقعی هستی، از دوری و فرار بپرهیز و به جمع دلیران بپیوند. بین شیران جایی برای روباهها نیست.
بکوی یار نظر کن، که تا عیان بینیهزار سوخته افتاده بر گذرگاهست
هوش مصنوعی: به محل محبوب خود نگاهی بینداز، زیرا میتوانی ببینی که هزاران دلسوخته و عاشق در مسیر انتظار تو هستند.
بحال خسته دلان کی نظر کنی؟ ای دوستترا که زلف پریشان و روی چون ماهست
هوش مصنوعی: ای دوست، دل‌های خسته و غمگین را کی مینگری؟ تو که خود زلفی پریشان و رویی چون ماه داری.
شراب پخته بخامان دل فسرده دهیدکه قاسمی بهمه حال مست آن شاهست
هوش مصنوعی: شراب خوب و با کیفیتی را به دل خسته و غمگین من بدهید؛ زیرا این شراب به خوبی میتواند حال من را شاداب کند و مرا به حالت مستی و شادابی برساند.