شمارهٔ ۲۰۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از اهمیت کاشتن بذر نیکی در جهان صحبت می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که باید با ویژگی‌های آن بذر به‌دقت آشنا بود. او به درد و غم‌های عشق اشاره می‌کند و ناراحتی خود را از بی‌توجهی به این مسئله بیان می‌کند. در عین حال، به شوق و عشق اشاره می‌کند که همه را در گوشه‌ای پنهان کرده بود و اکنون با ظهور عشق، فضایی جدید شکل می‌گیرد. عشق به‌عنوان حقیقتی عظیم و ارزشمند معرفی می‌شود که در دل‌ها جا دارد و تأکید می‌شود که هر کسی که به عشق علاقه‌مند باشد، در نهایت دچار دلدادگی می‌شود. شاعر در نهایت می‌گوید که در مجلس عشق، یار داستان‌هایی با رمز و راز می‌گوید که دل را به تسخیر درمی‌آورد.
باغبانا، به جهان تخم نکو باید کاشتهم از آن جنس که می‌کاری بر باید داشت
هوش مصنوعی: باغبان باید در دنیا نیکوکاری بکارد و از همان خوبها برداشت کند.
در ره درد و غمش خوار صفت می‌گردیمدید و دانست ولی قصهٔ ما سهل انگاشت
هوش مصنوعی: در مسیر اندوه او، در نظر دیگران حقیر و بیارزش به نظر میرسیم. با اینکه از حقیقت و درد ما آگاهاند، اما داستان ما را آسان و کماهمیت تلقی میکنند.
همه در گوشهٔ هجران متواری بودیمشوق عشاق رسید و علم عشق افراشت
هوش مصنوعی: ما همه در گوشهٔ تنهایی و جدایی پنهان شده بودیم، اما هنگامی که شوق عاشقان به اوج رسید، علامت عشق را به اهتزاز درآوردند.
عشق در منزل ما خیمه سلطانی زداین چنین کار عظیم است، به آسان پنداشت
هوش مصنوعی: عشق در خانه ما مانند یک پادشاه بزرگ به اقامت درآمده است. این واقعهای بسیار بزرگ و با ارزش است که نمیتوان آن را ساده و易 انگاشت.
جرعه می‌داد به مستان حقیقت، رندیعاقبت دل ز سر جان گرامی برداشت
هوش مصنوعی: نیکم ز کردگار مینوشید و به مستی واقعیت را میآموخت، ولی در نهایت، با رندی و بازیگوشی، دلش را از جان عزیزش جدا کرد.
ترک جان گفت و همه قصهٔ سربازی کردهرکه او بادهٔ سودای تو اندر سر داشت
هوش مصنوعی: ترک جان به خود گفت و تمامی داستان را به یاد سربازی کرد، هر کسی که در سرش آرزوی تو را داشت.
یار در مجلس ما قصه به رمزی می‌گفتقاسمی شیوهٔ او دید دل از دست گذاشت
هوش مصنوعی: دوست در جمع ما داستانی را به طور رمزآلودی تعریف میکرد. وقتی قاسمی شیوهی او را دید، دلش را از دست داد.