شمارهٔ ۲۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربه عشق و امید به وصال معشوق سخن می‌گوید. او به توفان احساسات و دیوانگی‌اش اشاره می‌کند که در جستجوی معشوق است و دلش دل‌مشغولی‌های عشق را درک می‌کند. شاعر همچنین به انتقاد از زاهدان و واعظانی می‌پردازد که از حقیقت عشق و مستی عاشقان بی خبرند. باد به عشق و خبرهای مربوط به معشوق اشاره می‌کند و دل و جان آدمی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در نهایت، شاعر به ناکامی‌های عاشقان در این راه اشاره می‌کند و از ترس زاهدان می‌گوید که از عشق دوری می‌کنند.
ابر سودای تو آن لحظه که توفان بارددل دیوانه ما جان به جوی نشمارد
هوش مصنوعی: ابری که در جستجوی توست، در زمانی که طوفان باران میبارد، دل دیوانه ما را نادیده میگیرد و به فکر جان خود نیست.
تخم سودای تو در بهر یقین افشاندمدل شناسد که ازین بحر چه برمی‌دارد؟
هوش مصنوعی: من به خاطر یقین و تحقق عشق تو، دلم را مثل دانههای امید در دریا افکندم. دلم میداند که از این دریا چه چیزهایی میتواند به دست آورد؟
زاهد از شیوه تقلید درین مزرع عمرمن ندانم چه درودست و چه‌ها می‌کارد
هوش مصنوعی: زاهد، نمیدانم که در زندگی من چه چیزی را می‌کارد و چهگونه باید عمل کند، زیرا فقط به تقلید عادت کرده است.
واعظ از مستی عشاق ندارد خبریدر چنین معصره‌ای غوره چه می افشارد!
هوش مصنوعی: واعظ هیچ اطلاعی از حال و هوای عاشقان ندارد. در چنین فضایی، بیان مسائلی مثل ممنوعیت و نهی کردن، بیفایده است.
باد می‌آید و از کوی تو دارد خبریدل و جانها همه خون، تا چه خبر می آرد
هوش مصنوعی: باد می وزد و از مسیر تو پیامی میآورد. دلها و جانها در انتظارند تا ببینند چه خبری خواهد آورد.
دل ما را به صفا وصل تو جان می‌بخشدجان ما را به جفا هجر تو می‌آزارد
هوش مصنوعی: دل ما به خاطر وصال تو پر از صفا و شادی میشود، ولی از بیمحبتی و جدایی تو، جان ما رنج میبرد.
قاسمی، هرکه در این کوچه درآمد سر باختغیر آن زاهد ترسیده که سر می‌خارد
هوش مصنوعی: هر کس که به این کوچه پا میگذارد، باختش حتمی است به جز آن زاهدی که از سر دردسرها میترسد و فقط سر خود را میخاراند.