شمارهٔ ۲۴۰
هوش مصنوعی: این شعر به نقد افرادی می‌پردازد که ظاهراً عالم و مطیع هستند اما در واقع خصلت‌های انسانی را ندارند. شاعر اشاره می‌کند که این افراد در حالی که در علم و زهد به سر می‌برند، از جوهر و معنای واقعی زندگی بی‌خبرند. آنها ممکن است در مورد آموزه‌ها سخن بگویند، اما از حقیقت و عمل غافلند. در نهایت، شاعر به بی‌اطلاعی و جهل آنها اشاره می‌کند و می‌گوید که این افراد در دریای فنا غرق شده‌اند و هیچ‌گاه به حقیقت نمی‌رسند.
آن خواجه سر بشر نداردپیداست که رو بشر ندارد
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که آن شخص برجسته و محترم، هیچ تفاوتی با انسانهای عادی ندارد و از آنچه که باید داشته باشد، بیبهره است. به عبارتی دیگر، او از ویژگیهای انسانی و صفات پسندیده دور افتاده و به نظر میرسد که نتوانسته به خوبی از قیمتیترین صفات بشری برخوردار شود.
هر چندکه عالم و مطیعستدر صنف غزا سپر ندارد
هوش مصنوعی: با وجود اینکه شخص در برابر دشمنان مظهر علم و اطاعت است، اما هنوز تجهیزات و وسایل دفاعی ندارد.
نگذشت ز علم و زهد هرگززیرا سر این سفر ندارد
هوش مصنوعی: این فرد هیچ‌گاه از علم و تقوا دور نشده است، زیرا هدف و مقصد این سفر را نمیداند.
از شاخ شجر حدیث گویداما خبر از ثمر ندارد
هوش مصنوعی: درخت درباره خودش صحبت می‌کند، اما از میوهای که باید بدهد خبری نیست.
در بحر محاورست،چه سود؟چون سود ز بحر بر ندارد
هوش مصنوعی: در دنیای گفتگوها و بحثها چه فایدهای وجود دارد، وقتی که از این وادی هیچ نفعی حاصل نمیشود؟
در ظلمت جهل می رود راهاز نور یقین خبر ندارد
هوش مصنوعی: در تاریکی جهل، انسان بدون داشتن یقین و روشنایی، نمیتواند راه درست را پیدا کند.
در بحر فناست جان قاسمجایی که ملک گذر ندارد
هوش مصنوعی: در سرای فانی، روح قاسم در جایی قرار دارد که هیچ کس به آن راه ندارد.