شمارهٔ ۲۷۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و ارادت به معشوق است. شاعر از لحظات خوشی می‌گوید که در کنار یار گذرانده است و از حالاتی که عشق در دل انسان به وجود می‌آورد. او به شادی و سرور ناشی از عشق و شهادت در این راه اشاره می‌کند. همچنین، از زیبایی معشوق و تجلی او بدون نقاب سخن می‌گوید و آن را نشان‌دهنده حقیقت و عمق عشق می‌داند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشق برتر از هر نسب و نسبت دیگر است و تأکید می‌کند که لحظات عشق و بندگی باید با شوق و شادی سپری شود.
باده از خم ارادت بسعادت آمدوقت ایمان شد و هنگام شهادت آمد
هوش مصنوعی: شراب از ظرف محبت به خوشبختی می‌رسد، زمانی که ایمان به ظهور میپیوندد و لحظهی شهادت فرا می‌رسد.
ما و آن یار بخلوت سخنی می گفتیمسر این نکته به «احببت » ارادت آمد
هوش مصنوعی: ما و آن دوست در خلوت به گفتوگو مشغول بودیم و در این گفتوگو، دلم بر سر این موضوع به محبت و عشق علاقهمند شد.
قصه جمله جهان را همه کلی دیدیمعشق بر جمله ذرات زیادت آمد
هوش مصنوعی: تمام داستانهای جهان را به صورت کلی مشاهده کردیم و عشق بر تمام ذرات آن افزوده شده است.
فکر کردیم که از عشق حکایت نکنیمفکر عشاق همه خارق عادت آمد
هوش مصنوعی: ما تصمیم گرفتیم که از عشق سخن نگوییم، اما فکر عاشقان به گونهای است که همیشه فراتر از عادتهای معمول میآید.
بعد ازین رقص کنان بر در می خانه رویمبخت وارون شد و ایام سعادت آمد
هوش مصنوعی: از این پس با شوق و شادی به سوی درِ میخانه میرویم؛ زیرا اقبال ما تغییر کرده و روزهای خوشی به زندگیامان آمده است.
دیگر از نسبت وانساب مگویید حدیثعشق فخریست که او فخر سیادت آمد
هوش مصنوعی: دیگر از نسبتها و خویشاوندیها صحبت نکنید، زیرا داستان عشق، افتخاری است که به خودی خود بسیار ارزشمند و برجسته است.
بی نقاب آن رخ زیبای تو ناگه بنمودقاسمی در صف مستان عبادت آمد
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو بدون حجاب ناگهان نمایان شد و قاسمی در جمع مستان عبادت حاضر گشت.