شمارهٔ ۲۷۷
هوش مصنوعی: این شعر احساسات عمیق عشق و دلتنگی را به تصویر می‌کشد. شاعر با بیان اینکه بار غم عشق بر دلش سنگینی می‌کند، از آشفته‌حالی و حیرانی خود و دیگران صحبت می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که پس از این همه درد و دوری از محبوب، در نهایت امید به وصال و رسیدن به عشق وجود دارد. شاعر همچنین به دلی که از خداوند دور باشد، اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر تمام جهان پر از نشانه‌ها و آیات باشد، دل نادان به خداوند نخواهد گروید. در نهایت، او از نور و زیبایی محبوبش یاد می‌کند که در عالم می‌تابد و به شور و شوق زندگی اشاره دارد.
بر دلم بار غم عشق بغایت آمدآخر،ای جان جهان،وقت عنایت آمد
هوش مصنوعی: بار سنگین غم عشق بر قلبم نشسته است و اکنون، ای محبوب جانم، زمان رحمت و توجه تو فرارسیده است.
سخت آشفته و دلداده و حیران بودیمشکر کین قصه هجران بنهایت آمد
هوش مصنوعی: ما در وضعیتی بسیار آشفته و سردرگم بودیم و به شدت دلبسته بودیم. خوشبختانه، داستان درد فراق به پایان رسید.
ای دل،از تلخی هجران بچه می اندیشی؟شاد میباش،که از وصل حمایت آمد
هوش مصنوعی: ای دل، چرا به تلخی جدایی فکر میکنی؟ خوشحال باش، زیرا از وصال در حمایت توست.
هست امیدی که دگر بار بوصلش برسیچون دلت را مدد نور هدایت آمد
هوش مصنوعی: امید دارم که بار دیگر به وصالش برسی، زیرا اکنون دل تو نور هدایت را به خود جذب کرده است.
دل جاهل بخداوند :نخواهد گرویدگر همه ملک جهان مصحف و آیت آمد
هوش مصنوعی: دل نادان به خدا ایمان نمیآورد، حتی اگر تمام زمین را با قرآن و آیات پر کنند.
نوری از پرتو رخسار تو در عالم تافتدم ز آیات مزن،وقت درایت آمد
هوش مصنوعی: نور چهرهات در جهان می‌تابد، پس دیگر از آیات سخن مگو، چرا که زمانی برای درک و فهم آنها فرارسیده است.
حال قاسم ببر و بحر جهان واگفتندکوه رقصان شد و امواج بغایت آمد
هوش مصنوعی: حال قاسم را به والاترین درجات رساندند و خبری در جهان پخش شد. کوه به رقص درآمد و امواج دریا تا حد زیادی بالا آمدند.