شمارهٔ ۲۹۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات و عشق خود می‌پردازد. او می‌گوید که اگر محبوبش او را نمی‌شناسد، حداقل دوستش (حبیب) او را می‌شناسد و درد دلش را درک می‌کند. او به زاهدان و افرادی که از عشق دور هستند، اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق و زیبایی را تنها عده‌ای خاص درک می‌کنند. شاعر از شراب عشق و تأثیر آن بر عاشقان سخن می‌گوید و از بوی گل و لطافت آن به عنوان نمادی از زیبایی یاد می‌کند. در کل، شاعر به عشق و اتصال آن به زندگی و حیات اشاره می‌کند و بر اهمیت وصال معشوق تأکید می‌ورزد.
مرا اگر تو ندانی حبیب می دانددوای درد دلم را طبیب میداند
هوش مصنوعی: اگر تو از حال من بیخبری، محبوبم خوب میداند و درد دلم را آن کسی که میتواند درمان کند، می‌شناسد.
صفیر ما نشناسی،که زاهد خشکیلسان فاخته کبک نجیب می داند
هوش مصنوعی: اگر صفیر ما را نشناسی، بدان که زاهدان فقط به سخن خشک خود بسنده می‌کنند، اما کلام ما گویای لطافت و زیبایی مانند آواز فاخته و کبک اصیل است.
شراب عشق بر آشفتگان مجنون ریزبر غم خواجه،که خود را لبیب میداند
هوش مصنوعی: شراب عشق را بر کسانی که مجنون وار عاشقند بریز و بر غم کسی که خود را محبوب و معشوق میداند، شراب بنوشانید.
مگو ز بوی گل و یاسمین بپیش جعلکه از لطافت گل عندلیب میداند
هوش مصنوعی: نگو که در حضور دیگران از عطر گل و یاس صحبت کنی، زیرا بلبل خود به خوبی از نرمی و لطافت گل آگاه است.
مگو ز بوی گلستان بپیش آن جعلیکه بوی حنظله را نشر طیب میداند
هوش مصنوعی: فراموش کن که درباره بوی گلستان با کسی صحبت کنی که بوی تلخ و زهرآگین حنظله را خوشبو میداند.
مرا بوعده وصلش حیات داد حبیبکه دوست نوبت مرگ رقیب میداند
هوش مصنوعی: عشقم به من حیات و زندگی بخشید و به من وعده دیدار داد، در حالی که دوستم میداند که رقیبش منتظر مرگ اوست.
همیشه وصل تو قاسم به جان و دل طلبدکه این دعا به اجابت قریب میداند
هوش مصنوعی: همواره عشق و محبت تو در وجود قاسم به شدت احساس میشود و او انتظار دارد که این دعا به زودی برآورده شود.