شمارهٔ ۳۰۳
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به اهمیت عشق و یاد محبوب اشاره می‌کند. وقتی یار با ناز برخورد می‌کند، عاشق باید جان و دل خود را فدای او کند. کسی که به عشق گرایش دارد، از دنیا فارغ شده و به حیات ابدی می‌رسد. یاد دوست، جان را روشنی می‌بخشد و انسان را از غافل شدن دور می‌سازد. عشق یار بعد از مرگ نیز ادامه دارد و قبر انسان را به مکانی با صفا تبدیل می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که عشق و لطف الهی بی‌نهایت است و باید از فرصت‌ها بهره‌برداری کرد.
هر گه که یار شیوه ناز ابتدی کندعاشق کسی بودکه دل وجان فدی کند
هوش مصنوعی: هر بار که محبوب ناز و کرشمهای آغاز کند، عاشق کسی است که جان و دلش را برای او فدا می‌کند.
فارغ شد از جهان، بحیات ابد رسیدهر جان معتقد که بعشق اقتدی کند
هوش مصنوعی: آدمهایی که به عشق پایبندند، از دنیای فانی رها میشوند و به زندگی جاودانه و بیپایان میرسند.
از معنی آمدن سوی صورت بدان که چیستمعشوق «الست » گوید و عاشق بلی کند
هوش مصنوعی: بیت به این معناست که در هنگام نزدیکی به محبوب، عاشق باید به عمق معنای محبت پی ببرد. معشوق به عاشق می‌گوید که من چه هستم و عاشق در جواب پذیرفتن این حقیقت را اعلام می‌کند.
غافل مشو، که مایه ظلمات غافلیستبا یاد دوست باش،که جان را جلی کند
هوش مصنوعی: غافل نباش، زیرا غفلت انسان را به تاریکی میبرد. با یاد دوست باش، چون یاد او روح را روشنی می‌بخشد.
با یاد دوست از بد دشمن فراغتیمبا خود کند کسی که بعالم بدی کند؟
هوش مصنوعی: ما با یاد دوستی که داریم از بدیهای دشمنان راحت هستیم. آیا کسی است که به عالم بدی فکر کند؟
بیدار شو ز قده غفلت، که عشق یاربعد از وفات قبر ترا مرقدی کند
هوش مصنوعی: بیدار شو از خواب غفلت، زیرا عشق محبوب بعد از مرگ، قبر تو را به آرامگاهی تبدیل می‌کند.
حسنیست بی نهایت و لطفیست بی دریغهنگام فرصتست که قاسم کدی کند
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که در زمانی که شرایط مناسب است، فردی به نام قاسم میتواند کارهای نیک و دلپذیر انجام دهد که از انتشار خوبی و مهربانی بی‌نهایت متفاوت و با دستودلبازی برخوردار است.