شمارهٔ ۳۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و تمایل دل به معشوق سخن می‌گوید. او از لحظه‌ای می‌گوید که معشوق را دیده و دل و جانش به دنبال او رفته‌اند. دل شاعر آرزو دارد همیشه در کنار معشوق باشد و نگران از حال و اوضاع است. شاعر به کرم معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که زندگی جاودان به عاشقان عطا کند. او به ارزش عشق و فداکاری عاشقان اشاره می‌کند که همه برای دیدن معشوق خود از جان و دل گذشته‌اند. در پایان، شاعر بیان می‌کند که داستان جدایی و عشق او، چنان عمیق و ویژه است که نمی‌توان آن را به کسی گفت یا شنید.
دل ما باده طلب کرد و شرابش برسیدبرسد چون برسد سابقه حبل ورید
هوش مصنوعی: دل ما خواهان باده شد و شراب به دست آمد. حال میپرسیم که آیا آنچه در گذشته بر ما رفته است، مجدد تکرار خواهد شد یا نه؟
زان زمانی که ترا دیدم و دانستم بازدل و جانم بهوای تو ز اغیار رمید
هوش مصنوعی: از زمانی که تو را ملاقات کردم و متوجه شدم، دل و جانم به خاطر شوق و آرزوی تو از دیگران دور شد.
دل ما ساکن درگاه تو خواهد بودنعزتش دار،که بیچاره سعیدست و شهید
هوش مصنوعی: دل ما همواره در نزد تو خواهد بود. حرمت و عزت این دل را حفظ کن، زیرا بیچاره، هم سعید است و هم شهید.
کرمی باشد،اگر زنده جاوید کنیدل عشاق که در عشق فریدند و وحید
هوش مصنوعی: اگر دلهای عاشقان را که به عشق میسوزند و در جستجوی حقیقتند، زنده و جاودانه کنی، همچون کرمی که از خود زندگی میبخشد، کار بزرگی انجام دادهای.
عاشقانت همه بر خاک نهادند جبینچون ز پیشانی تو صبح سعادت بدمید
هوش مصنوعی: عاشقان تو همه سر بر خاک گذاشتهاند، چون از پیشانی تو، صبح خوشبختی آغاز شده است.
گر دل ما بهوایت طلبی، هم دل ماستدل ما کز همه عالم بهوایت ببرید
هوش مصنوعی: اگر دل ما خواهان تو باشد، دل ما به تو تعلق دارد. دل ما از تمام این جهان برای تو جدا شده است.
قاسمی، قصه هجران نتوان گفت به کسکین چنین قصه بعالم نتوان گفت و شنید
هوش مصنوعی: قاسمی نمیتواند داستان جدایی را برای هیچکس تعریف کند، زیرا چنین داستانی در دنیا قابل گفتن و شنیدن نیست.