شمارهٔ ۳۵۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره رسیدن به حالت وصل و اتحاد با محبوب (یار) و شادی و خوشحالی اهل عالم در این زمان است. شاعر به توفیق و لطف الهی اشاره می‌کند که منجر به شناخت و درک بالاتری از حقایق وجودی می‌شود. همچنین، به سرنوشت آدم و ابلیس اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کس که عمیق‌تر بیندیشد به گنجایشی پنهان دست می‌یابد. در نهایت، شاعر از جذب و اتصال ناگهانی به یار صحبت می‌کند و می‌گوید که همگان صدای وصال او را می‌شنوند.
موسی بکوه طور بنور عیان رسیدتوفیق وصل یار عنان در عنان رسید
هوش مصنوعی: موسی به کوه طور رفت و نور روشن را دید، و در آنجا موفق به دیدار معشوقش شد.
شادند اهل عالم و هنگام شادیستکاندر زمانه مهدی آخر زمان رسید
هوش مصنوعی: مردم دنیا خوشحال و شادمان هستند زیرا زمان ظهور مهدی در آخرالزمان فرارسیده است.
آسوده ایم و خاطر ما شاد و خرمستچون فیض فضل یار جهان در جهان رسید
هوش مصنوعی: ما آرام و خوشحال هستیم، چرا که نعمت و لطف محبوب به دنیا آمده و همه جا را پر کرده است.
سر خداست آدم و ابلیس کور بودهر سر که سر بدید بگنج نهان رسید
هوش مصنوعی: آدم و ابلیس هر دو به نوعی ناشنوا و نابینا بودند، زیرا هر کسی که به حقیقت و دانش عمیق (گنج نهان) دست یابد، در واقع به سر و حقیقت اصلی خداوند نزدیک می‌شود.
سری که کاینات بجان طالب ویندمنت خدا را که بما رایگان رسید
هوش مصنوعی: سر و نیرویی که کل جهان برای به دست آوردن آن تلاش میکنند، را ارج مینهم. خدا را شکر که این نعمت به ما به صورت رایگان عطا شده است.
ما ناگهان بکوی خرابات سر زدیمچون جذب یار بر دل ما ناگهان رسید
هوش مصنوعی: ما به طور ناگهانی به میکده رفتیم؛ چرا که عشق محبوب به دل ما به طور ناگهانی دست یافت.
بشنید هر که گوش و دلی داشت، قاسمیگلبانگ وصل او، که بکون و مکان رسید
هوش مصنوعی: هر کسی که گوش شنوا و دل آمادهای داشته باشد، صدای واضح و عاشقانهای از وصال او میشنود که به همه جا و هر مکانی میرسد.