شمارهٔ ۳۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلدادگی خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او به زیبایی و لطف معشوق اشاره کرده و وضعیت خود را در محرم و دوری از او توصیف می‌کند. شاعر به دل خود می‌گوید که اسرار عشق باید محفوظ بماند و از او می‌خواهد که به جای نادانی، درک و معرفت را پیشه کند. او در نهایت از دل خود می‌خواهد که به خاطر عشق و دوستی آرامش را از دست ندهد و دریغ نکند، زیرا عشق و شوق به معشوق تسکین‌بخش است.
مشکین کلاله را چو برافکند آن نگاراز هر طرف برآمد فریاد زینهار!
هوش مصنوعی: وقتی آن معشوق کلاهی سیاه و زیبا را برهم زد، از هر سو صدای ناله و فریاد به گوش میرسید که نکند خدایی ناکرده، بلایی بر سر او بیاید!
در سلک عاشقان بکرم آن حبیب دلما را شمار کرد، زهی لطف بی شمار
هوش مصنوعی: در میان عاشقان، آن معشوق زیبا دل ما را به حساب آورد، چه لطف بزرگی!
امسال نیز محرم سر خدا نشدچون خواجه خوشدلست بافسانهای پار؟
هوش مصنوعی: امسال هم در محرم برای خدا اتفاق خاصی نیفتاد، چون که آقایی خوشحال است و با داستانهای قدیمی مشغول است.
اسرار دوست هر چه شنیدی امانتستای دل، اگر امینی، امانت نگاه دار
هوش مصنوعی: هر چیزی که درباره رازهای دوست شنیدی، باید مثل یک امانت حفظ کنی. اگر خودت میتوانی امانتدار باشی، پس آن را نگهدار.
دریا و در شنیده ای، اما ندیده ایدریای جان دلست و سخن در شاهوار
هوش مصنوعی: تو دریا را شنیدهای، اما دریای وجود و احساسات عمیق خودت را که به سخنهای باارزش و عالی مرتبط است، هرگز مشاهده نکردهای.
با پیشوای شهر بگویید: کای سلیمبا ترس سر میآر و درین کوچه سر مدار
هوش مصنوعی: به پیشوای شهر بگویید: ای سلیم، با احتیاط و ترس وارد شو و در این کوچه بیدقت و بیاحتیاط تصرف نکن.
تا چند سر بجهل برآری؟ مکن چنینسر را بدل فرو بر و از دوست سر بر آر
هوش مصنوعی: تا چه مدت میخواهی با نادانی خود را به دردسر بیندازی؟ این کار را متوقف کن و به جای آن با دل و رو به دوست خود بیاور.
ای جان من مکوش بهجران که بعد از ایندل را نه صبر ماند، نه آرام و نه قرار
هوش مصنوعی: ای جان من، به جداییات دلم را نرنجان، چون بعد از این دیگر نه صبری در دل خواهد ماند و نه آرامش و قرار.
قاسم بصد نیاز دل و شوق دوستیمستان چشم تست، زهی چشم پر خمار!
هوش مصنوعی: قاسم با تمام دل و شوق دوستی، به چشم تو که مملو از خمار است، احتیاج دارد. چه چشم زیبایی!