شمارهٔ ۳۸۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به اهمیت هشیاری و بیداری در زندگی اشاره می‌کند و هشدار می‌دهد که نباید تن به تسلیم بدهیم. او به عشق و یقین اشاره دارد و می‌گوید که در تلاش است تا به دریاى یقین خداوند برسد. شاعر خود را بنده مسکین خدا می‌داند و از ساقی می‌خواهد تا او را از مخموری نجات دهد. همچنین به زاهدان اشاره می‌کند که تلاش می‌کنند او را از شراب دور کنند، ولی باده‌نوشی حقیقی را توصیه می‌کند. در پایان، شاعر از یار نیکو درخواست می‌کند تا نام او در دو جهان به یادگار بماند.
هر که هشیار درین دیر مغانش مگذارسر تسلیم ندارد، سرش از تن بردار
هوش مصنوعی: هر کسی که در این میخانهی عارفان هوشیار است، نباید تسلیم شود. اگر تسلیم شد، باید سرش از تنش جدا شود.
من همان لحظه بدریای یقین تو رسمکه دلم ابر کرم گردد و چشمم در بار
هوش مصنوعی: در آن لحظهای که به یقین تو میرسم، دل من مانند ابری پر از باران میشود و چشمانم از اشک پر میشود.
ساقی، از روز ازل بنده مسکین توایمدفع مخموری ما جام رها کن، خم آر
هوش مصنوعی: ای ساقی، من از همان ابتدا بنده و نیازمند تو بودهام. این احساس رخوت و خمودگی را از من دور کن و برایم جامی سرشار از شراب بیفراز.
هر کسی را ز شرابات خدا بخش رسیدزاهد آمد که: مرا بخش ولیکن خروار
هوش مصنوعی: هر کسی از نعمتهای الهی بهرهای دارد و برای زاهد این جمله به معنای این است که او هم می‌خواهد برکات بیشتری را دریافت کند، حتی اگر این نعمتها به اندازه زیاد باشد. زاهد به دنبال بهرهمندی بیشتر از رحمتهای خداوند است.
هر که منصور شد، او جام «انالحق » برداشتچون تو منصور شدی جام «انالحق » بردار
هوش مصنوعی: هرکس که به مقام معنوی و حقیقت رسید، مانند منصور، باید دارای شناخت عمیق و تجربه باشد. اکنون که تو نیز به این مرحله نزدیک شدهای، باید از آن دانش و حقیقت بهرهبرداری کنی.
گر ز مستان حقی، در ره تحقیق و یقینباده می نوش ولی کاسه مستان مشمار
هوش مصنوعی: اگر حقیقتی از مستان پیدا کردهای، در مسیر جستجو و یقین، باده بنوش، اما خود را در شمار مستان قرار نده.
قاسمی، در دو جهان بر خور از آن یار نکوتا نهم نام تو در هر دو جهان برخوردار
هوش مصنوعی: قاسمی، در هر دو جهان از یار خوب خود بهرهمند شو تا نام تو در هر دو جا به خوبی برده شود.