شمارهٔ ۴۰۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تصاویری زیبا و احساسات عمیق، به موضوع عشق و حالات آن می‌پردازد. او به حضور باده، مطرب و ساقی اشاره می‌کند و می‌گوید که در چنین شرایطی کسی جرأت مقابل شدن را ندارد. شاعر همچنین به زیبایی زلف معشوق و تاثیر آن در دلش اشاره می‌کند و می‌افزاید که از غم‌ها شکایت ندارد. او می‌گوید اگر فرصتی برای عشق و عاشقی داشته باشی، باید خودت را قوی نگه‌داری و به اتحاد و همدلی در مسیر دین توجه کنی. در نهایت، او به شدت دل‌تنگی خود در دوری از معشوق را بیان می‌کند و می‌گوید که این دل‌تنگی تا عمق وجودش را درگیر کرده است.
باده‌ام صافست و مطرب صاف و ساقی صاف صافبا سه صاف این چنین کس در نیاید در مصاف
هوش مصنوعی: شرابم زلال و خالص است، مطرب هم صفا دارد و ساقی نیز پاک و بیآلایش است. با این سه صفا، کسی نمیتواند در میدان جدال ظاهر شود.
گفت مشاطه که: زلفش بافتم، حسنش فزودزلف او از پر دلی در تاب شد، گفتا: مباف!
هوش مصنوعی: مشاطه گفت: من موهای او را بافتهام و زیبایی او بیشتر شده است. اما زلف او از روی دلداری به حالت تاب آمده، بنابراین گفت: این کار را نکن!
ما ازین غم‌ها نمی‌نالیم، ای جان و جهانغم چو سیل لاابالی، جان ما چون کوه قاف
هوش مصنوعی: ما از این درد و غم‌ها شکایت نمیکنیم، ای روح و دنیا؛ غم به مانند سیلی بیتوجه میخواهد بیفتد، در حالی که جان ما مانند کوه قاف محکم و استوار است.
گر ترا فرصت بود اندر میان عاشقانخویشتن را بازیابی در میان لام و کاف
هوش مصنوعی: اگر برایت فرصتی هست در میان عاشقان، خود را بازیابی کن و به خودت بیا، در فاصلهی لام و کاف.
یک سخن بشنو، اگر در راه دین داری دلیچون یکی باشد همه، پس از چه باشد اختلاف؟
هوش مصنوعی: اگر در مسیر دین، همه قلبها یکسان و همدل باشند، پس چرا میان آنها اختلافی وجود دارد؟
زاهدا، ما را چه ترسانی؟ چو خود ترسیده‌ایآخر این شمشیر چوبین چند داری در غلاف؟
هوش مصنوعی: ای زاهد، ما را از چه میترسانی؟ وقتی خودت هم ترسیدهای، اینچنین چوبی که در غلاف داری چه فایدهای دارد؟
گر بگویم حال قاسم چیست در هجران دوست؟غرق خون دل شود این کوه سنگین تا به ناف
هوش مصنوعی: اگر بخواهم حال قاسم را در فراق دوست بگویم، باید بگویم که دلش آنقدر غمگین و پریشان است که مانند کوهی سنگین از غم و اندوه خون آلود میشود.