شمارهٔ ۴۰۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان نکات عمیق عرفانی و معنایی می‌پردازد. شاعر به ما می‌گوید که در برابر حقیقت و معانی عمیق، بسیاری از افراد ظرفیت درک ندارند. اگر فرصتی فراهم شود، می‌توان به حقیقت‌های عمیق سخن گفت. او از توبه و تقوی به خاطر مستی و شیدایی عاشقانه صحبت می‌کند و می‌گوید که دلی باید داشت که در پی معانی عمیق باشد. شاعر اشاره می‌کند که اگر هشیار باشی، نوش و خوشی در راه معنویت خواهی یافت و اگر مست باشی، نباید به امور دنیوی بپردازی. او عشق را اصل و رکن این مسیر می‌داند و بیان می‌کند که جز عشق هیچ کس را در این راه نداشته است. در انتها، بر اهمیت دانستن اسرار الهی و عدم قضاوت نسبت به دیگران تأکید می‌کند.
بنادانان مگو سر حقایقکه هر گوشی سخن را نیست لایق
هوش مصنوعی: به نادانان درباره حقیقتها چیزی نگو، چرا که هر کسی قابلیت شنیدن و درک این سخنان را ندارد.
ولی گر فرصتی باشد توان گفتبگوش جان عذرا، سر وامق
هوش مصنوعی: اگر فرصتی پیش بیاید، میتوانم با جان و دل به عذرا بگویم که سر وامق چیست.
سخن از توبه و تقوی رها کنز مستی گو بسرمستان عاشق
هوش مصنوعی: سخن درباره توبه و پرهیز را رها کن و از حال خوشی و شوق عاشقانهام بگو.
دلی باید که اندر راه معنیز صفوت دم زند چون صبح صادق
هوش مصنوعی: دلی باید که در مسیر درک حقیقت، از پاکی و صفای خود سخن بگوید، مانند صبح روشنی که آغاز یک روز جدید را نشان میدهد.
اگر هشیار راهی نوش بادتوگر مستی مکن بحث علایق
هوش مصنوعی: اگر هوشیار هستی به دلآرامی و شادی بپرداز و اگر در حال مستی هستی، به مسائل و دغدغههای زندگی فکر نکن.
بجز عشقت درین ره کس ندیدمامین خاطر و یار موافق
هوش مصنوعی: به جز عشق تو، در این راه، کسی را نمیبینم که قابل اعتماد و همراهی مناسب باشد.
مگو با غافلان اسرار، قاسمخلایق را نداند غیر خالق
هوش مصنوعی: با افرادی که آگاهی ندارند، از رازها صحبت نکن. تنها کسی که حقیقت خلقت را می‌داند، خالق است.