شمارهٔ ۴۰۷
هوش مصنوعی: شعر به بیان احساسات عاشقانه و درد فراق می‌پردازد. عاشق از دوری محبوب به شدت رنج می‌کشد و در جستجوی درمانی برای این درد است. او از سردرگمی و نفاق دیگران سخن می‌گوید و بر این باور است که تنها کسانی که تجربه عشق را دارند، می‌توانند لذت واقعی آن را درک کنند. شاعر به محبوب خود اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به عشق درونی توجه کند، نه صرفاً به ظواهر و نوشته‌ها. در نهایت، او بر اهمیت درک معنوی از عشق و توحید تأکید می‌کند.
متمادی شدست یوم فراق«کیف احوال؟ ایها العشاق »
هوش مصنوعی: روزهای جدایی طولانی شده است. ای عاشقان، حالتان چگونه است؟
درد ما را مگر دوایی نیست؟که تو بس فارغی و ما مشتاق!
هوش مصنوعی: آیا درمانی برای درد ما وجود ندارد؟ تو که کاملاً بیخیالی و ما در انتظاریم!
دل ریشم ز دوست مرهم یافتمدعی ریش می کند ز نفاق
هوش مصنوعی: دل شکستۀ من به خاطر عشق، تسلا و آرامش پیدا کرد، اما دشمن با نفاق و دورویی، همچنان زخم میزند و در حال آزار من است.
عاشقان در وصال مستغرقبهوس نی، ولی باستحقاق
هوش مصنوعی: عاشقان در زمان نزدیکی و وصال، غرق در خواستهها و آرزوهای خود نیستند، بلکه به خاطر شایستگی و لیاقت خود به این حالت رسیدهاند.
لذت عشق را نمی دانیکه نداری بهیچ گونه مذاق
هوش مصنوعی: تو از لذت عشق بیخبری، چون هیچگونه طعمی از آن را نچشیدهای.
خیز، چون شب گذشت و روز آمدنور توحید می کند اشراق
هوش مصنوعی: بیدار شو، چرا که شب به پایان رسیده و روز آمده است. نور توحید روشنی میبخشد و روشنایی را میسازد.
قاسمی، سر عشق می طلبی؟در دل خود طلب، نه در اوراق
هوش مصنوعی: قاسمی، آیا در جستجوی عشق هستی؟ عشق را در درون خود جستجو کن، نه در صفحات نوشته شده.