شمارهٔ ۴۵۲ - قاسم انوار

فقر می‌گفت که: من خسرو جاویدانمشاه می‌گفت که: من سایهٔ آن سلطانم

فقر می گفت: بهر حال منم شمس منیرشاه می‌گفت: من اینجا قمری پنهانم

فقر می‌گفت که: بسیار تکبر مپسندشاه می گفت: چنینست ولی نتوانم

شاه می گفت که: من حاکم بر و بحرمفقر می گفت که: هر دو به جُوی نستانم

شاه می‌گفت که :من در همه جا مقبولمفقر می گفت که: من نادره‌ای انسانم

شاه می‌گفت که :من ملک جهانی دارمفقر می‌گفت که: من جنت جاویدانم

فقر می‌گفت که: فردا که قیامت گرددنه غم از پول صراطست، نه از میزانم

شاه می‌گفت که: صد درد و دریغست مراآن زمانی که به بدکردهٔ خود در مانم

شاه می‌گفت که: آن دم که سؤالم پرسندمی‌ندانم که چه گویم، که عجب می‌مانم

شاه را گفتم: خوبی به قیامت، گفتا:این سخن از دگری پرس، که من حیرانم

اندر آن روز من از محنت و غم آزادممرکب جان به سر کوی یقین می‌رانم

پادشاها، به سر کوی نیاز آمده‌ایمبه سر کوی تو گه عیدم و گه قربانم

پادشاها، به کرم عذر دل من بپذیرکه به درگاه تو هم بوذر و هم سلمانم

قاسم این عمر گرامیست بغفلت مگذارعمر بر باد شد، اکنون چه بود درمانم؟