شمارهٔ ۴۵۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به اهمیت علم و ادب اشاره می‌کند و بیان می‌کند که سعادت در هر دو دنیا (دنیا و آخرت) در پرورش علم و ادب شناخته می‌شود. او از این سوال پرهیز می‌کند که دنیا و آخرت چه هستند، زیرا در ابتدا هر دو را از دست داده است. شاعر به تلاش و جستجو برای علم از صبح ازل تا شب اشاره می‌کند و از محبوبش درخواست می‌کند که با نوازش خود، جانش را از درد رهایی بخشد. او از شوق عشق به محبوبش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه دلش از بلا و رنج امن نمی‌شود، چرا که عشق به محبوبش حریمش را مانند دژی مستحکم کرده است. در نهایت، از محبوبش تقاضا می‌کند که نگاهی به او بیندازد و زیبایی خود را نمایان کند، چرا که در عشق او، تمام وجودش در حال ذوب شدن است.
میان آتش سوزان علم فراخته ایمسعادت دو جهان در ادب شناخته ایم
هوش مصنوعی: در دل آتش و سختی، علم را به دست آوردهایم و به وسیله ادب و فرهنگ، راه نجات و خوشبختی در این دنیا و آن دنیا را شناختهایم.
ز من مپرس که دنیا و آخرت چونست؟که روز اول این هر دو را بباخته ایم
هوش مصنوعی: از من نپرس که دنیا و آخرت چه شکلی دارند، زیرا در آغاز هر دوی اینها را از دست دادهایم.
فراز مرکب تحقیق از برای طلبز صبح گاه ازل تا بشام تاخته ایم
هوش مصنوعی: ما از آغاز صبح ابدیت تا شب، بر سوارکاری در جستجوی حقیقت تلاش کردهایم.
نوازشی کن و جان را ازین بلا برهاننوای شوق تو در روز و شب نواخته ایم
هوش مصنوعی: مرا با یک نوازش نجات ده از این درد و رنج. عشق و شوق تو را در همه روز و شب زمزمه کردهایم.
از آن زمان که نمودی و روی پوشیدیز شوق عشق تو کوکوزنان چو فاخته ایم
هوش مصنوعی: از وقتی که تو خود را نشان دادی و چهرهات را پوشاندی، ما به شوق عشق تو مانند کوکویان سر از شوق برآوردهایم.
چگونه دل نشود ایمن از بلا و جفا؟حریم کوی ترا چون حصار ساخته ایم
هوش مصنوعی: چگونه میتوان دل را از آسیب و ناسازگاری در امان نگه داشت؟ ما دور حریم تو همچون یک دژ امنیتی ساختهایم.
بقاسمی نظری کن، جمال خود بنماکه در هوای تو ما سربسر گداخته ایم
هوش مصنوعی: به قاسم نگاهی بینداز، زیباییات را به نمایش بگذار، زیرا ما تماماً در عشق و زیبایی تو ذوب شدهایم.