شمارهٔ ۵۱۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس عشق و درد جدایی است. شاعر تلاش می‌کند که خاطر محبوبش را نرنجاند، اما او همچنان دچار رنج و اندوه می‌شود. حال او آشفته و بی‌بال و پر است و شب و روز در غم جدایی می‌نالد. او توصیف‌های زیبایی از محبوبش دارد، او را مانند ماه و شمع شبوان می‌سازد و به قداستی که در وجودش می‌بیند، اشاره می‌کند. شاعر در نهایت به این نکته می‌رسد که عشق واقعی می‌تواند انسان را به فنا برساند، اما این مسیر را با عشق به محبوب می‌پیماید.
چندان که گفتم: خاطر مرنجانرنجید و رنجاند آن شاه خوبان
هوش مصنوعی: هر چه بیشتر تلاش کردم که خود را ناراحت نکنم، او دلخور شد و آن سلطان زیبایان نیز من را آزار داد.
با آه سردم، با روی زردمسر در بیابان، مانند باران
هوش مصنوعی: با حال ناخوش و چهرهای رنگپریده، در بیابان سرگردانم، همچون بارانی که به زمین میریزد.
آشفته حالم، بی پر و بالمپیوسته نالم، مسکین غریبان!
هوش مصنوعی: حال دیوانهوار و پریشانی دارم. بدون پشتیبانی و کمک، مدام در حال شکایت و نالهام، مثل یک بیچاره و غریب!
چندان که گویم، نامش چه گویم؟ماه منور، شمع شبستان
هوش مصنوعی: هرچقدر که بخواهم نامش را ببرم، نمیتوانم به خوبی توصیفش کنم. او مانند ماهی نورانی و شمعی در شب است.
مانند رویت وردی ندیدممانند قدت سروی خرامان
هوش مصنوعی: چهرهات زیبا و دلربا است، مثل گلی درخشان هیچکس را شبیه خود ندیدهام. قامتت هم مانند یک سرو است که با ناز و elegance راه میرود.
همراه زاهد چون نیست ممکنبخش قلندر راه بیابان
هوش مصنوعی: اگر زاهد را در کنار خود نداشته باشیم، نمیتوانیم سهمی از آزادی و بیخبری قلندران در راه زندگی پیدا کنیم.
هرکس بوصفی این راه رفتندقاسم فنا شد در عشق جانان
هوش مصنوعی: هر کسی که این مسیر را طی کرده است، قاسم با عشق محبوبش فنا و نابود شده است.