شمارهٔ ۵۱۳
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به موضوعات عمیق معنوی و فلسفی می‌پردازد. شاعر به بیان رابطه‌ی بین جان و تن، قدرت و حکمت الهی، و جستجوی حقیقت و آگاهی واقعی می‌پردازد. او به محرومیت و حجاب‌هایی که مانع دیدن نور حقیقت می‌شوند اشاره می‌کند و از خواننده می‌خواهد که با گدایی از فیض الهی به روشنی درونی دست یابد. متن با دعوت به نوشیدن جام عشق و رهایی از قیدهای عقل همراه است و نشان‌دهنده‌ی حیرت و مستی ناشی از عشق و جستجو برای حقیقت می‌باشد. در نهایت، شاعر به سردرگمی حکیمان در مسیر عشق و حقیقت اشاره می‌کند.
حیات تن ز جان آمد، حیات جان ز جان جانزهی حکمت،زهی قدرت، زهی سلطان جاویدان!
هوش مصنوعی: زندگی بدن از روح نشأت میگیرد و زندگی روح نیز از جان واقعی. چه حکمت بزرگی! چه قدرتی! چه سلطنتی جاودانه!
چه محرومی؟ چه محجوبی؟ که اندر عالم خوبیدلت نوری نمی بیند بغیر از عرصه امکان
هوش مصنوعی: چه محروم و پنهان هستی که در این عالم زیبایی، دل تو جز در دنیای ممکنات نوری نمیبیند.
گدایی کن ز هر جامی، که تا یابی سرانجامیمگر وقتی بدست آری ز فیض مجلس مستان
هوش مصنوعی: از هر جامی درخواست کن، شاید که به نتیجهای برسی، مگر وقتی که از نعمت مجلس نوشندگان به دست آوری.
تبرا کن ز ما و من، درآ در وادی ایمنببین روشن تر از روشن چراغ موسی عمران
هوش مصنوعی: از ما و من فاصله بگیر، و وارد سرزمین ایمن شو تا چراغی را ببینی که روشنتر از روشن است و به نور موسی پسر عمران میدرخشد.
بیا، ساقی، بده جامی، بفرما لطف و انعامیبجان آمد دل تنگم ز دست عقل سرگردان
هوش مصنوعی: بیا، ای ساقی، یک جام به من بده و لطف خودت را نثار کن. جانم به لب رسیده و دل تنگم از دست عقل و تفکر بیهدف خسته و سرگردان شده است.
ز جام عشق حیرانم، سر از پا وا نمی دانمزهی عشق و زهی مستی، زهی حیرت، زهی حیران!
هوش مصنوعی: من از عشق به شدت گیج و شگفتزدهام و هرگونه سر و پا بودن را فراموش کردهام. چه عشق زیبایی و چه مستی عجیبی! چه حیرتانگیز و شگفتآور است!
بیا، قاسم اگر صافی، ز حکمت ها چه می لافی؟حکیمان در ره جانان به برهانند سرگردان
هوش مصنوعی: بیا، قاسم! اگر در دل پاک و خالص هستی، چرا از حکمتها سخن میگویی؟ حکما در جستجوی حقیقت و عشق الهی، در سردرگمی به سر میبرند.