شمارهٔ ۵۹۰
هوش مصنوعی: این متن بیانگر شکر و سپاسگزاری شاعر از زندگی و نعمت‌های الهی است. او به خاطر زنده بودن و تجربه‌ی عشق الهی و قرب به معشوق، خدا را سپاس می‌گوید. شاعر به ویژه به فضل و رحمت الهی و عشق عمیق خود به معشوق اشاره می‌کند و از ترک خودپرستی و نزدیک شدن به محبوب سخن می‌گوید. در نهایت، او احساس خوشحالی و افتخار می‌کند که بی‌پرده و با عشق خالصانه به معشوق خود نزدیک شده است.
بجانان زنده ام، الحمدللهز مستی مرده ام، الحمدلله
هوش مصنوعی: من به خاطر روح و جانم زندهام، خوشبختانه از سر مستی و عشق به زندگی رفتهام، شکر خدا.
ز فضل و رحمت توفیق یزدانبدو ره برده ام، الحمدلله
هوش مصنوعی: به برکت و رحمت خداوند، به توفیق و هدایت او راهی را یافتهام، شکر خدا.
ز جام مصطفی، شرب الهیمصفا خورده ام، الحمدلله
هوش مصنوعی: من از جام قدس پیامبر خدا نوشیدهام، و شکر خدا را به جا میآورم.
تولایم بمحبوبست و از خودتبرا کرده ام، الحمدلله
هوش مصنوعی: محبت و دوستی من به محبوبم است و خودم را از هر چیزی که به او آسیب برساند، دور کردهام. خدا را شکر.
درخت وصل را در باغ جانانببار آورده ام، الحمدلله
هوش مصنوعی: درخت وصل را در باغ محبوب پرورش دادهام، سپاسگزارم.
ندارم پرده از معشوق، با خلقاگر در پرده ام، الحمدلله
هوش مصنوعی: من خود را از معشوق پنهان نکردهام؛ حتی اگر با عنوان دیگران خود را بپوشانم، خوشحالم که چنین هستم.
ز قاسم پرده ای در پیش دل بودفنا شد پرده ام، الحمدلله
هوش مصنوعی: از قاسم پردهای مانع نگاه دل من بود، اما اکنون آن مانع برطرف شده است. شکر خدا.