شمارهٔ ۵۹۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به نوعی به مفهوم عشق و الهام از معشوق می‌پردازد. او می‌گوید که اصل همه مکان‌ها و آداب مذهبی همچون مسجد و میخانه، کعبه و بتخانه عشق است و باقی موضوعات افسانه‌اند. شاعر از زیبایی معشوق خود می‌خواهد تا ببیند و می‌گوید که هر کسی ویژگی خاص خود را از ابتدا دارد. او خود را مثل شمعی می‌داند که به سوی معشوق (پروانه) گرایش دارد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در حضور معشوق، هر دو طرف به یکدیگر پیوسته و وحدت می‌یابند و شناخت عمیق‌تری حاصل می‌شود.
از مسجد و میخانه، وز کعبه و بتخانهمقصود خدا عشق است، باقی همه افسانه
هوش مصنوعی: مهمترین نکته در همه این مکان‌ها و نمادها، عشق به خداوند است و بقیهی مسائل تنها داستانهایی بیمحتوا هستند.
بنما رخ زیبا را، تا فاش بگویم من:«قد اشرقت الدنیا، من نور حمیانه»
هوش مصنوعی: لطفاً چهره زیبایت را به من نشان بده، تا بتوانم با صراحت بگویم: «جهان از نور تو روشن شده است.»
هر کس صفتی دارد، با خود ز ازل آردتو عاشق حسن خود، من بیدل و دیوانه
هوش مصنوعی: هر فردی ویژگی خاصی دارد که از بدو تولد با خود دارد. تو عاشق زیباییهای خود هستی، اما من مانند یک دیوانه و بیتوجه نسبت به این عشق رفتار میکنم.
ای قبلهٔ جان من، وی جان و جهان مندیدار تو می‌بینم، در کعبه و بتخانه
هوش مصنوعی: ای محبوب من، ای جان و وجود من، من دیدار تو را در کعبه و بتخانه مینگرم.
دلدار مرا گوید، خود را و مرا وادانمن نور و تو تاریکی، من شمع و تو پروانه
هوش مصنوعی: عشق من به من می‌گوید که تو و من باید با هم باشیم. من مانند شمعی هستم که روشنی میبخشد و تو همچون پروانهای که به سوی آن میآیی، من نورانیام و تو در تاریکی.
گر نور یقین با تو، همراه شود بینیآن خواجه «نمی‌میره»، وین بنده «نمی‌مانه»
هوش مصنوعی: اگر یقین و اطمینان در دل تو باشد، خواهی دید که آن شخص بزرگ هرگز نمیمیرد و این بنده نیز هرگز نمیماند.
قاسم تو قصور خود، وِ احسان خداوندیمی‌بینی و «می‌بینه»، می‌دانی و «می‌دانه»
هوش مصنوعی: قاسم، تو نقصها و کمبودهای خود را میبینی و در عین حال، نعمتها و لطفهای خداوند را نیز مشاهده میکنی. تو این موضوعات را می‌دانی و به درستی درک میکنی.