شمارهٔ ۶۱۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و پیروی از آن است. شاعر عشق را به عنوان یک رهبر و مرشد معرفی می‌کند که انسان را در مسیر زندگی هدایت می‌کند. او به زیبایی و شادی در این راه اشاره می‌کند و می‌گوید باید با دل و جان در این مسیر قدم برداشت. در محبت، تکلف و تصنع جایی ندارد و باید به زبان عشق تسلیم بود. شاعر عشق را به آفتاب و معشوقش را به ماه تشبیه می‌کند و از او می‌خواهد که با لطف و محبت به او نظر کند. در کل، این شعر به اهمیت عشق و وفاداری به آن می‌پردازد.
ای عشق دل فروز، که شاه مظفریدل را نگاه دار، که سلطان کشوری
هوش مصنوعی: ای عشق روشنیبخش دل، لطفاً قلب شاه مظفری را حفظ کن، زیرا او فرمانروای سرزمینی است.
گر گویمت که: مرشد راهی، عجب مدارما راه می رویم و درین ره تو رهبری
هوش مصنوعی: اگر به تو بگویم که ما معلمی برای راه داریم، تعجب نکن. ما در این مسیر حرکت میکنیم و در این راه، تو هدایتگر ما هستی.
جانرا بکف نهاده و خوش کف زنان و مستاین راه می رویم بوصف قلندری
هوش مصنوعی: جان خود را به دست گرفته و با شادی و سرخوشی در این مسیر پرسه میزنیم، همچون یک قلندر بیپروا.
در راه عشق رسم تکلف ز راه نیستمحکوم عشق گردی، اگر خود غضنفری
هوش مصنوعی: در مسیر عشق هیچ نیازی به تظاهر و ظاهر سازی نیست. اگر واقعا عاشق هستی، نباید به خودت سختی و زحمت بدهی.
گر یار گویدت که: دل و جان و سر ببازتسلیم راه باش و مکن فکر سرسری
هوش مصنوعی: اگر محبوب به تو بگوید که باید دل و جان و همه وجودت را فدای او کنی، باید با تمام وجود تسلیم شوی و به مسائل سطحی فکر نکنی.
ما بنده توایم، بهر جایگه که هستوز شان تست قاعده بنده پروری
هوش مصنوعی: ما خدمتگزار تو هستیم، در هر جایی که باشیم و این از ویژگیهای توست که خوب بندگان خود را تربیت میکنی.
باری، ز روی لطف نظر کن بقاسمیای آفتاب روی ترا ماه مشتری
هوش مصنوعی: بنابراین، به خاطر لطف و محبتت، به من نگاه کن ای خورشید، چون چهرهات مانند ماه است.