شمارهٔ ۶۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون معنویت، مرگ و خودشناسی می‌پردازد. شاعر به فردی که خود را پیشوای جهان می‌داند، یادآور می‌شود که با وجود سال‌ها عمر و تجربه، هنوز از حقیقت و راه درست غافل است. او اشاره می‌کند که اگرچه نام مرگ را شنیده، اما از آن می‌ترسد و نمی‌داند که در نهایت باید به سوی مرگ برود. همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که ارزش‌های واقعی را نمی‌شناسد و درک درستی از نعمت‌ها و گنج‌های معنوی ندارد. در نهایت، شاعر دعوت می‌کند که به اهمیت دوستی و راه حقیقی توجه کند.
اگر ز مصر جهانی و گر ز تبریزیز پیر راه بدان قصه شکرریزی
هوش مصنوعی: اگر از مصر دنیا را میخواهی یا از تبریز، از بزرگترها درباره داستان شیرینی بپرس.
تو پیر خانقهی، لیک غافلی از راهز من مپرس: چه ارزم؟ همان که میورزی
هوش مصنوعی: تو سالک و عارف هستی، اما از حقیقت و راهی که باید بروی غافلی. از من نپرس که چه ارزشی دارم، چون ارزش من همان چیزی است که تو به من میدهی.
مجردان طریقت روان فدا کردندتو نام مرگ شنیدی چو بید میلرزی
هوش مصنوعی: مجردان راه حقیقت جان خود را برای آن فدای کردند. چون تو نام مرگ را شنیدی، مانند بید بلرزی.
بعاقبت بدر مرگ بایدت رفتناگر تو خسرو چینی و شاه پرویزی
هوش مصنوعی: در نهایت، هر کسی باید با مرگ روبرو شود، حتی اگر تو مانند خسرو شیرین و شاه پرویز باشی.
ببنده گفت فقیهی: هزار سال بمانجواب دادم و گفتم: هزار سال بزی
هوش مصنوعی: یکی از بزرگان به فقیهی گفت: هزار سال زنده بمان. من هم پاسخ دادم که هزار سال زندگی خواهم کرد.
تو پیشوای جهانی و این نمیدانیبزعم خویش تو شیخی و لیک دهلیزی
هوش مصنوعی: تو رهبری جهانی و خودت باوری که مقام بالا داری، اما در حقیقت تنها یک راهرو هستی.
بیا، بصحبت قاسم حدیث دوست شنوتو قدر گنج چه دانی؟ که حبه ای ارزی
هوش مصنوعی: بیا و درباره قاسم صحبت کن و حدیث دوست را بشنو. آیا میدانی که ارزش گنج چقدر است؟ چون یک دانه از آن هم ارزشی دارد.