شمارهٔ ۶۴۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی، و همچنین تأملات عمیق در مورد وجود و معانی زندگی است. شاعر به توصیف معشوقی می‌پردازد که منبع خوشی و آرامش است و از عشق و وابستگی به او سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که عشق می‌تواند آزادی‌بخش باشد و انسان را از قید و بندهای دنیوی رها کند. شاعر همچنین به تأمل در مورد زندگی و پس از مرگ می‌پردازد و حالت‌های معنوی را مورد توجه قرار می‌دهد. در نهایت، شعر دعوتی است به شناخت و تمییز درست از حقیقت‌ها و عدم گم‌شدن در دنیا.
با روی دل فروزت عیشیست جاودانیای منبع مکارم وی معدن امانی
هوش مصنوعی: با چهره زیبا و دلپذیر تو، لحظاتی شاداب و ابدی وجود دارد. ای منبع فضل و نیکی، تو همچون معادن ثروتی هستی که به انسان آرامش و امنیت میبخشد.
عیشیست جاودانی، گر ره بری بدانیبر چهره مشعشع گیسوی ارغوانی
هوش مصنوعی: اگر راه درست را بشناسی، زندگی ای جاودان و خوشی خواهی داشت، در صورتی که بر چهرهای درخشان با موهای زیبا و خوشرنگ نگاه کنی.
از جان خبر نداری، انکار عشق داریبا تو کسی چه گوید؟ ای مرد کندلانی
هوش مصنوعی: تو از درد و عواطف خود بیخبری و عشق را رد میکنی، اما کسی نمیداند که باید چه چیزی به تو بگوید، ای مردی که به وضع خود بیتوجهی.
در بند هر دو عالم بگشاد عشق محکمدر بند ره نه ای تو، در بند آب و نانی
هوش مصنوعی: عشق، راهی برای رهایی از این دو جهان فراهم کرده است. تو اما در قید و بند چیزهای مادی مثل آب و نان هستی و از این راه آزاد نشدهای.
جان سه باره او را «ثالث ثلاثه » گویدثالث چگونه باشد، آنجا که نیست ثانی؟
هوش مصنوعی: جان سه بار او را «سوم» می‌گوید. چگونه ممکن است سوم باشد، در جایی که دومی وجود ندارد؟
چون خامه ام براندی، رفتم بسر، چه گویم؟خوش باشد ار زمانی؟ چون نامه ام بخوانی
هوش مصنوعی: وقتی که قلمم را در دست گرفتی و آن را براندی، به کجا میروم؟ چه بگویم؟ اگر زمانی به خوبی بخوانیاش، خوشحال میشوم.
گفتی که: روزکی چند در هجر ما سر برامری محال باشد بی دوست زندگانی
هوش مصنوعی: گفتی که: چند روزی میتوان بدون دوست و در دوری او زندگی کرد، این کاری غیرممکن است.
گفتم بپیر غافل، چون زین جهان برون شد:تا خود چگونه باشد احوال آن جهانی
هوش مصنوعی: به او گفتم، ای پیر بیخبر، هنگامی که از این جهان خارج شوی، وضعیت آن جهان چگونه خواهد بود؟
زنهار! جان قاسم، در خویشتن مشو گمبر فطرت یقینی، در حضرت عیانی
هوش مصنوعی: توجه کن! ای قاسم، در خودت گم نشو، بر روی فطرت واقعی و آگاهی واضح خود تمرکز کن.